บทที่ 331 หากโดนลักพาตัวไปให้กะพริบตานะ
หลี่เยว่หานไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองออกจากหอฝานเทียนมาได้อย่างไร
เมื่อนางรู้สึกตัวอีกครั้ง คนก็ได้มานั่งอยู่บนรถม้าแล้ว รถม้ากำลังแล่นไปบนเส้นทางกลับจวนขุนพล
เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้มาพร้อมกับหลี่เยว่หาน น่าจะยังมีเรื่องอื่นต้องปรึกษากับเวินเทียนเหล่ย แต่หลิงซีที่เมามายกลับถูกหลี่เยว่หานพามานั่งในรถม้า เมื่อหลี่เยว่หานรู้สึกตัวอีกครั้ง ทั้งสองก็ใกล้จะถึงจวนขุนพลแล้ว
เมื่อกลับมาถึงจวนขุนพล หลี่เยว่หานสั่งให้ห้องครัวทำน้ำแกงแก้เมา จากนั้นนางจึงไปล้างหน้าล้างตาแล้วกลับเข้าห้องพัก
วันต่อมา เมื่อหลิงซีตื่นขึ้น หลี่เยว่หานก็ทานอาหารเช้าอยู่แล้ว
เมื่อเห็นหลิงซีเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทีงุนงง หลี่เยว่หานรีบยกมือทักทาย “หลิงซี ทางนี้ มากินข้าวกันเถอะ!”
ทันทีที่หลิงซีเห็นหลี่เยว่หาน ความงุนงงก็หายไปในทันที โดยไม่พูดอะไร นางก็รีบกลับเข้าไปล้างหน้าแล้วนั่งลงข้างหลี่เยว่หาน หยิบชามโจ๊กขึ้นมาดื่มอย่างกระตือรือร้น
เมื่อเห็นท่าทางของนาง หลี่เยว่หานก็ไม่ได้ห้ามอะไร แต่สั่งหมิงจูให้ไปที่ห้องครัวเพื่อนำอาหารและขนมออกมาเพิ่ม เมื่อวานนี้หลิงซีเมาหนักจนอาเจียนอาหารในท้องออกมาหมด ทำให้นางหิวโซ เมื่อมีอาหารมาใหม่ นางก็กินอย่างรวดเร็วจนทุกอย่างหมดเกลี้ยง จากนั้นจึงถอนหายใจด้วยความพึงพอใจ นั่งลูบท้องไปมา พลางเรอเบา ๆ
“อิ่มแล้วหรือ?” หลี่เยว่หานมองหลิงซีที่ลูบท้องของตัวเองอย่างขบข
