ัน ท่าทางราวกับนางก็กำลังตั้งครรภ์เช่นกัน
“อิ่มจนแน่นเลยเจ้าค่ะ…” หลิงซีพูดพลางมองไปที่หลี่เยว่หานด้วยความเก้อเขิน “เอ่อ ข้ากำลังจะบอกท่านพอดี พ่อกับแม่เลี้ยงของท่านเดินทางมาถึงอำเภอฮัวซีแล้ว ข้าบอกไว้ก่อนนะ ท่านอย่าเพิ่งโกรธ พวกเขามาที่ร้านผ้าตระกูลเหยียน บอกว่าท่านเป็นผู้มีพระคุณของข้า จึงอยากให้ครอบครัวข้าช่วยดูแลพวกเขาสองคน…”
“เงินสองร้อยตำลึงเงิน พร้อมทั้งผ้าชั้นดีอีกสามสิบพับ อีกทั้งยังต้องหาซื้อเรือนให้พวกเขาอยู่ พร้อมทั้งหาบ่าวรับใช้หลายคน หากไม่ยินยอม ก็ถือว่าเป็นคนลืมบุญคุณคน”
“คนในตระกูลเหยียนเรานิสัยร้อนแรง ข้าเองยังไม่ทันต้องให้พี่ชายหรือพ่อแม่พูดอะไรเลย นายท่านจางก็จับไม้กวาดมาไล่ตีสองคนนั้นออกไปแล้ว จากนั้นพวกเขาก็ไปหาอาจารย์กวน คาดว่าก็คงไม่เป็นที่ถูกใจเช่นกัน สุดท้ายก็ไปหาอวี๋วังหลาน”
“ท่านก็รู้อยู่ว่าวังหลานนั้นมีสถานการณ์เป็นอย่างไร นางหาเลี้ยงตัวเองและลูกชาย แม้จะลำบาก แต่ก็ไม่ถึงกับขาดแคลน นางจึงได้เก็บเงินไว้บ้าง แต่สุดท้ายเงินเก็บทั้งหมดก็ถูกพ่อของท่านและแม่เลี้ยงของท่านเอาไปหมดแล้ว พวกเขายังสั่งให้นางเย็บปักให้มากขึ้นอีกทุกเดือน เพื่อเงินที่ได้จะต้องนำไปให้พวกเขา”
หลังจากที่หลิงซีพูดรัวจนจบ แล้วหันไปมองหน้าหลี่เยว่หาน ก็พบว่าใบหน้าของนางยังคงไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ซึ่งทำให้หลิงซีเริ่มรู้สึกกลัวเล็กน้อย “พี่เยว่ แม้ข้าจะชอบท่าน แต่ข้าก็ไม่อาจชอบพ่อและแม่เลี้ยงของท
