บทที่ 329 ทะเลาะกัน!
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา “ไม่ว่าตระกูลหลิ่วจะเป็นคนห่วยหรือไม่ก็ตาม อย่างน้อยหวังเหอฮวาก็เป็นคนกวยประสาทคนหนึ่ง”
“ฟังจากที่พวกเจ้าพูด ตระกูลหลิ่วมาถึงเมืองหลวงกันทั้งครอบครัวแล้วสินะ” เวินเทียนเหล่ยเห็นเมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานคุยกันอย่างสนุกสนาน ในใจรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที
“มาได้สักพักแล้ว ข้าคิดว่าตัวเองมีคนใช้ได้ไม่มากนัก ตระกูลหลิ่วถือเป็นตระกูลใหญ่ที่มีฐานะในเขตอำเภอหย่งอัน จึงพยายามชักจูงให้พวกเขามาช่วยข้าดูแลธุรกิจ ไม่เช่นนั้นธุรกิจมากมายเหล่านั้นคงเป็นภาระหนักเกินไปสำหรับผู้ดูแลร้านอวี้คนเดียว” หลี่เยว่หานอธิบายไปเรื่อย ๆ
ฟังคำพูดของหลี่เยว่หานแล้ว เวินเทียนเหล่ยก็พยักหน้า “ที่เจ้าคิดเช่นนี้ก็ดีมาก แต่ว่าจะไว้ใจตระกูลหลิ่วได้มากแค่ไหน เจ้าต้องประเมินให้ดี ๆ นะ”
“ไว้ใจพวกเขาได้ทั้งหมดนั้นเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ตระกูลหลิ่วไม่เหมือนผู้ดูแลร้านอวี้ที่ฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กให้เป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ในทางกลับกันตระกูลหลิ่วเป็นตระกูลใหญ่ที่ได้รับการเคารพนับถือในอำเภอหย่งอัน ดังนั้นสิ่งที่ข้าทำก็แค่ฉวยโอกาสที่พวกเขาเพิ่งมาถึงเมืองหลวงเพื่อทำบุญคุณไว้ก่อนเท่านั้นเอง”
หลี่เยว่หานพูดพลางหยิบองุ่นจากบนโต๊ะเด็ดลูกหนึ่งใส่ปาก หรี่ตาลง “เวินเทียนเหล่ยองุ่นชุดนี้หวานมากเกินไป เจ้าต้องเก็บไว้ให้ข้าทำเหล้าสั
