กร้อยจินนะ”
“ได้เลย ร้อยจินก็ร้อยจิน ตอนเย็นจะให้คนเอาไปส่งที่จวนขุนพลของพวกเจ้า” เวินเทียนเหล่ยพูดพลางหยิบเหล้าองุ่นขวดหนึ่งออกมา แล้วมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนที่ไม่ค่อยพูดอะไรมากนัก “เหวินจั๋ว เจ้าจะดื่มเหล้านี่หรือไม่ ภรรยาเจ้าคงดื่มไม่ได้หรอก”
ได้ยินดังนั้นเมิ่งฉีฮ่วนก็มองเวินเทียนเหล่ยแล้วพูดอย่างเชื่องช้า “ดื่มสุราทำให้เสียการ ข้าไม่ดื่ม”
เวินเทียนเหล่ยไม่พอใจเป็นอย่างมาก “หลี่เยว่หานเจ้าควบคุมสามีตัวเองเข้มงวดขนาดนี้เลยหรือ แม้แต่เหล้าก็ไม่ให้ดื่ม!”
หลี่เยว่หานมองเวินเทียนเหล่ยด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ใช่แล้ว ข้าก็ควบคุมสามีตัวเองเข้มงวดขนาดนี้แหละ แม้แต่เหล้าก็ไม่ให้เขาดื่ม~”
เห็นท่าทางเช่นนั้น เวินเทียนเหล่ยก็รู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรไม่เข้าท่าจึงไม่พูดอะไรอีก แต่หันไปดื่มเหล้าเอง
กึก!
ประตูห้องถูกเปิดออกจากด้านนอก แม่เล้าของหอฟ่านเทียนอย่างแม่นางหลานซั่วประคองสาวน้อยที่เมาจนเซซวนเข้ามา เมื่อเห็นหลี่เยว่หาน หลานซั่วก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโค้งคำนับ “นายท่าน คุณหนูท่านนี้ดื่มเหล้ามากเกินไป ข้าคิดว่าเธอมากับคุณชายเวินจึงพามาส่งที่นี่”
ฟังดังนั้นหลี่เยว่หานก็พยักหน้าสั่งให้หมิงจูที่อยู่ด้านนอกช่วยประคอง เหยียนจื่อเซียงที่เมาจนแทบจะล้มแล้วให้เงินรางวัลแก่แม่นางหลานซั่วแล้วให้หมิงจูวางตัวเธอลงบนเตียงด้านข้าง จากนั้นหมิงจูก็ออกจากห้องไป ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง
“ข้าไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าแม่นางห
