อกไปทางประตูลับ
“เกิดอะไรขึ้นที่อำเภอฮัวซีหรือ?” หลี่เยว่หานพอนั่งลงก็อดไม่ได้ที่จะถามต่อ
เห็นท่าทางนาง เวินเทียนเหล่ยก็ยิ้มพลางกล่าว “เจ้ายังจำเถ้าแก่กวนแห่งโรงเตี๊ยมอวิ๋นไหได้หรือไม่?”
“จำได้ เป็นอะไรหรือ?” หลี่เยว่หานสงสัย
เวินเทียนเหล่ยหัวเราะ “เจ้ารู้หรือไม่ ก่อนที่เจ้าจะจากไป เถ้าแก่กวนก็เตรียมจะมาสู่ขอเจ้าแล้ว”
“หา?” หลี่เยว่หานมีสีหน้างุนงง “เหตุใดจึงมีเรื่องเช่นนี้ได้? ข้ากับท่านกวนก็เพียงแค่เคยพบหน้ากันไม่กี่ครั้ง เหตุใดเขาจึงต้องการสู่ขอข้าด้วยเล่า?”
“ก็เพราะเจ้าถูกรังแกอยู่เสมอที่จางหนิงนั่นไง ท่านกวนเห็นว่าเจ้าเป็นหญิงม่ายที่ต้องเลี้ยงดูลูกสองคน ชีวิตลำบากยากเข็ญ แต่ก็ยังมองโลกในแง่ดี เขาชื่นชมเจ้า จึงชอบเจ้าและอยากดูแลเจ้าน่ะสิ” เวินเทียนเหล่ยพูดพลางสังเกตปฏิกิริยาของเมิ่งฉีฮ่วนไปด้วย
ส่วนคนหลังนั้นไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ…
“ถ้าพูดเช่นนั้น วังหลานไม่ได้ลำบากยิ่งกว่าข้าหรอกหรือ!” หลี่เยว่หานยังคงงุนงง
เมื่อได้ยิน หลี่เยว่หานพูดถึงวังหลาน เวินเทียนเหล่ยก็ถอนหายใจเบา ๆ “ตอนนี้วังหลานลำบากมากจริง ๆ”
“หืม?” หลี่เยว่หาน สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเวินเทียนเหล่ย ไม่ค่อยปกตินักเมื่อพูดประโยคนี้ จึงรีบถามต่อ “มีอะไรเกิดขึ้นกับวังหลานหรือ? ร้านผ้าของท่านสร้างความลำบากให้นางหรือ?”
“ไม่ใช่” เวินเทียนเหล่ยเกือบสำลักน้ำรีบโบกมือปฏิเสธ “เจ้าคงไม่รู้ว่าตัวเองเป็นที่หมายปองมากเ
