ิ่วเทียนเสียงทั้งคืน
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ถ้าให้ตำหนักซิงกั๋วรู้ว่าหลี่เยว่หานให้ที่พักพิงกับตระกูลหลิ่ว แต่พอไปเยี่ยมผู้อาวุโสกลับถูกทำให้เป็นลมต่อหน้าต่อตา ตำหนักซิงกั๋วอาจโกรธจนไล่ตระกูลหลิ่วออกจากเมืองหลวงเลยก็ได้
ดังนั้นแม้ว่าการเอาเงินออกมาจะทำให้หลิ่วเทียนเสียงและหลิ่วฟูเหริน รู้สึกเจ็บใจไม่น้อยแต่พอนึกถึงตระกูลหลิ่ว สุดท้ายก็ต้องกัดฟันเอาออกมา
“เจ้าอย่าไปปฏิเสธท่านแม่เลย” หลิ่วฟูเหรินตั้งใจแน่วแน่ที่จะมอบของขวัญชิ้นนี้ให้หลี่เยว่หาน เมื่อเห็นนางปฏิเสธก็รู้สึกร้อนใจ คิดว่าหลี่เยว่หานไม่ยอมรับคำขอโทษจากตระกูลหลิ่ว และยืนกรานที่จะเอาเรื่องกับพวกนาง จึงรีบกล่าวว่า “ถึงแม้เจ้าจะบอกว่าตอนอยู่ที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น เจ้าได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลหลิ่วของพวกข้าไม่น้อย แต่นั่นเป็นเพราะมารดาของเจ้าใช้ชีวิตแลกกับการช่วยชีวิตคุณปู่ของตระกูลหลิ่ว อีกทั้งข้าก็ไม่คิดว่าตอนอยู่ที่อำเภอหย่งอันตระกูลหลิ่วได้ให้ความช่วยเหลืออะไรแก่เจ้า หากวันนี้เจ้าไม่รับของขวัญนี้ไปก็จะทำให้ท่านแม่เสียใจจริง ๆ”
ได้ยินดังนั้นหลี่เยว่หานก็รู้ว่าถึงเวลาแล้ว
หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง นางก็ค่อย ๆ กล่าวว่า “ข้ารู้ใจของท่านพ่อและท่านแม่และรู้ว่าคุณปู่หลิ่วรักข้าก็เพราะเหตุนี้ข้าถึงไม่สามารถรับของสิ่งนี้ได้ แต่ของดี ๆ ที่ใช้เงินซื้อมาแล้ว หากนำไปขายต่อก็จะได้ราคาแค่ครึ่งเดียว งั้นข้าก็จะรับไว้แล้วกัน”
“ดี ดีมาก”
