างจะจัดการเสร็จเรียบร้อยอย่างรวดเร็วแล้ว?
แล้วทำไมตอนที่ทุกคนเรียก หวังเหอฮวาว่าหลิ่วฮูหยิน หลิ่วฟูเหรินถึงไม่แสดงท่าทีอะไรเลย? รอให้หวังเหอฮวาอับอายหรือ?
“ท่านแม่ไม่คิดว่าท่านจะเกลียดข้าถึงเพียงนี้!” หวังเหอฮวาสะอื้นไห้ “ท่านรอให้ข้ามาทำตัวเกินหน้าเกินตาดูถูกหลี่เยว่หานอยู่ที่นี่ใช่ไหม? ในเมื่อข้าไม่ใช่หลิ่วฮูหยินแล้ว! ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”
พอได้ยินดังนั้น หมิงจูพูดเสียงเย็นว่า “ไม่คิดว่าตระกูลหลิ่วจะมีขนบธรรมเนียมเปิดกว้างถึงเพียงนี้ อนุภรรยาคนหนึ่งกล้าต่อว่าแม่สามีของตัวเองทำให้ข้าที่เป็นแค่สาวใช้ต้องตาโตเลยทีเดียว!”
หมิงจูเพิ่งได้เจอหลี่หรงหรงตอนเที่ยง ได้คุยกับหลี่เยว่หานและหลี่หรงหรงอยู่พักหนึ่ง ดังนั้นครั้งนี้จึงไม่ได้ด่าหลี่หรงหรงไปด้วย กลับพูดกับ หลี่หรงหรงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมากว่า “ขอให้ท่านอาหลี่ช่วยหน่อย พวกเราจะพยุงฮูหยินไปนั่งบนเก้าอี้ทีเจ้าคะ”
“ได้” หลี่หรงหรงก็รู้สึกสับสนมาก ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรหวังเหอฮวาถึงถูกลดตำแหน่งกลับไปเป็นอนุอีกครั้ง อีกทั้งนางไม่รู้ว่าหลี่เยว่หานแกล้งเป็นลม จึงไม่รู้จะทำอย่างไรดี ได้แต่ช่วยหมิงจูทำตามที่นางบอก
เห็นหมิงจูและหลี่หรงหรงพยุงหลี่เยว่หานไปนั่งบนเก้าอี้แล้ว หมิงจูก็หยิบขวดเล็กสวยงามออกมาจากแขนเสื้อเทยาเม็ดเล็ก ๆ สองเม็ดใส่ปาก หลี่เยว่หาน หมิงจูจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ขอบคุณท่านอาหลี่” หมิงจูมองหลี่หรงหรงด้วยสายตาซาบซึ้ง
