ี้ดีกว่า ข้าจะไปส่งพี่สาวไปที่โรงหมอหลวงกับเจ้า ให้คุณหมอกู่รักษาโดยเร็ว” หลี่หรงหรงพูดพลางคิดจะช่วยหมิงจูพยุงหลี่เยว่หานขึ้นมา
“ไม่ได้! ฮูหยินของข้าเป็นลมที่บ้านตระกูลหลิ่ว ถ้าจากไปแบบนี้ ตระกูลหลิ่วไม่ยอมรับจะทำอย่างไร!” หมิงจูร้องไห้อย่างน่าสงสาร “ฮูหยินของพวกข้าใส่ใจบุญคุณของนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วในอดีตอย่างมาก บอกพวกข้าว่าแม้แต่น้ำหยดเดียวก็ต้องตอบแทนด้วยน้ำพุ จึงได้ให้ผู้ดูแลร้านอวี้ เอาโฉนดบ้านหลังเล็กไปให้นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วอย่างลับ ๆ วันนี้ยังนำของดีที่ได้รับพระราชทานจากวังมาเยี่ยมนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วอีกมาก ไม่คิดว่าจะถูกหลิ่วฮูหยินปฏิบัติเช่นนี้!”
พอได้ยินคำพูดของหมิงจู คนตระกูลหลิ่วก็ปวดหัวกันใหญ่ หลิ่วเทียนเสียงดึงหวังเหอฮวาออกมาจากด้านหลังของหลิ่วจื้อหย่วนผลักไปข้างหน้าพูดเสียงดังว่า “หญิงชั่วเช่นนี้ตระกูลหลิ่วของพวกข้าไม่ต้องการ หมิงจูเมื่อหลี่เยว่หานฟื้นแล้วเจ้าบอกนางด้วยว่าหวังเหอฮวาไม่ใช่หลิ่วฮูหยินอีกต่อไปแล้ว!”
“นางไม่ใช่มานานแล้ว” หลิ่วฟูเหรินเสริมเสียงเย็น “เช้านี้ข้าให้คนวิ่งรับใช้ไปเปลี่ยนทะเบียนที่ทางการแล้ว ในสำมะโนครัวก็ลบชื่อหวังเหอฮวา ออกไปแล้ว”
พอได้ยินดังนั้น หวังเหอฮวาและหลิ่วจื้อหย่วนก็ตกใจ
หลังเรื่องเมื่อเช้า หลิ่วจื้อหย่วนลองตรวจท่าทีของหลิ่วฟูเหรินแต่หลิ่วฟูเหรินกลับไม่พูดถึงเรื่องนี้เลย แต่เดิมคิดว่าหลิ่วฟูเหรินคงจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว ไม่คิดว่าน
