ป็นคุณหนูของจวนซิงกั๋ว!
ด้วยฐานะเช่นนี้ แค่หยิบยกออกมาสักอย่างก็มากพอให้คนตระกูลหลิ่วต้องดื่มน้ำชาแก้ตกใจกันแล้ว แต่หลิ่วจื้อหย่วนและหวังเหอฮวากลับยังไม่รู้ตัว คอยแต่จะกระโดดไปกระโดดมาต่อหน้าหลี่เยว่หานอยู่ได้ นี่มัน…สวรรค์ต้องการให้ตระกูลหลิ่วล่มสลายจริง ๆ!
“หลี่เยว่หาน! อย่าคิดว่าพวกข้ากลัวเจ้า! ทำไมถึงได้อ้างชื่อที่น่ากลัวพวกนั้นมาขู่คนอยู่เรื่อย! ยังจะอ้างจวนซิงกั๋วอีก ข้าว่าเจ้าคงเข้าประตูจวนซิงกั๋วไม่ได้ด้วยซ้ำ!” ถึงแม้หวังเหอฮวาจะรู้ว่าตอนนี้ฐานะของหลี่เยว่หาน ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่นางก็ไม่ยอมกลืนความโกรธนี้ลงคอไปได้อยู่ดี ในเมื่อเป็นชาวบ้านเหมือนกัน ทำไมหลี่เยว่หานถึงมีชาติกำเนิดที่สูงส่งกว่า “ข้ามีเด็กในท้อง สองตบที่สาวใช้ของเจ้าตบเมื่อครู่ทำให้ข้าเกือบแท้งแล้ว วันนี้ถ้าไม่ได้ร้อยแปดสิบตำลึง ข้าจะไม่จบกับเจ้าแน่!”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลิ่วเทียนเสียงก็รู้สึกราวกับโลกหมุนอยากจะตบหวังเหอฮวาให้ตายไปเลย!
“ท่านพ่อ” หลี่เยว่หานไม่สนใจหวังเหอฮวาแต่หันไปมองนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าคุณชายใหญ่หลิ่วและคุณหนูใหญ่อยากแยกครอบครัว ข้าคิดว่าคุณชายใหญ่หลิ่วโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ท่านพ่อและท่านแม่บุญธรรมก็ไม่ได้อายุน้อยแล้ว ควรจะให้คุณชายใหญ่หลิ่วดูแลกิจการในบ้าน ท่านพ่อว่าอย่างไร?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หานนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วผู้เป็นคนฉลาดก็เดาความคิดของหลี่เยว่หานได้ค
