ร่าว ๆ จึงพยักหน้าตามแล้วพูดว่า “เจ้าพูดถูกหากจื้อหย่วนอยากแยกครอบครัวก็ให้เขาแยกไปเถอะ”
หลิ่วจื้อหย่วนและหวังเหอฮวาต่างก็ตกใจ
พวกเขาแค่อยากใช้เรื่องแยกครอบครัวมาขู่หลิ่วเทียนเสียงให้ไปพูดกับ นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วเพื่อขายบ้านหลังเล็กนี้แล้วเอาเงินไปซื้อหลังใหญ่กว่า ไม่ได้ตั้งใจจะแยกครอบครัวจริง ๆ!
“ท่านพ่อ การแยกครอบครัวไม่ใช่เรื่องเล็ก ตอนนี้พวกเรามีแค่บ้านที่หลี่เยว่หานให้มาหลังนี้เท่านั้น ถ้าจะแยกครอบครัวแล้วละก็…” หลิ่วเทียนเสียงทำหน้ายากลำบาก “ไว้รอหลังปีใหม่ค่อยว่ากันเถอะ พวกเราก็จะได้ใช้โอกาสนี้ตั้งร้านของตระกูลหลิ่วในเมืองหลวงด้วย ท่านว่าอย่างไร?”
“เรื่องบ้านไม่ยาก” หลี่เยว่หานยิ้มหวาน “ตอนที่ข้าได้รับพระราชทานบำเหน็จความชอบจากฝ่าบาท ฝ่าบาทพระราชทานจวนให้ข้าด้วย ตอนนี้ข้าอยู่กับสามี จวนหลังนั้นจึงว่างอยู่มีเพียงคนรับใช้ที่ไปทำความสะอาดเป็นครั้งคราวแล้ว ไม่มีแม้แต่นายท่านไปอยู่ ถ้าคุณชายใหญ่หลิ่วอยากแยกครอบครัว…”
พูดถึงตรงนี้หลี่เยว่หานก็หยุดไปครู่หนึ่ง สายตามองไปรอบ ๆ ก็เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของหลิ่วจื้อหย่วนและหวังเหอฮวา
“งั้นขอเชิญท่านพ่อและท่านแม่บุญธรรมพา นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วไปอยู่จวนหลังนั้นเถอะ ตอนนี้หรงหรงคลอดลูกแล้ว คุณหนูใหญ่หลิ่วก็ใกล้คลอดแล้วเช่นกัน บ้านหลังเล็กนี้ถ้าจะให้อยู่สี่รุ่นก็คงจะแออัดไปหน่อย” หลี่เยว่หานพูดจบก็สบตากับหลิ่วจื้อหย่วน ไม่แปลกใจเลย
