ังเหอฮวายื่นมือออกมาชี้ไปที่หลี่เยว่หานด้วยท่าทางสั่นเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดกล่าวว่า “เจ้าเพิ่งสั่งให้สาวใช้ตีข้า ทำให้ข้ามีโอกาสแท้งลูกได้และจะจากไปแบบนี้ไม่ได้นะ!”
ได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็หยุดฝีเท้าหันหลังกลับมากล่าวว่า ” หวังเหอฮวา เจ้าเพิ่งบอกว่าจะแท้งลูกและไม่สามารถชดเชยได้ด้วยเงินร้อยแปดสิบตำลึงใช่หรือไม่?”
“ใช่!” หวังเหอฮวาขบกรามแน่นจ้องมองหลี่เยว่หานอย่างดุดัน
หลี่เยว่หานหันไปมองหมิงจูแล้วกล่าวว่า ” หมิงจู เมื่อวานนี้หมอที่มาตรวจชีพจรบอกว่าอย่างไรนะ?”
“เพคะฮูหยิน เมื่อวานนี้ท่านหมอบอกว่าครรภ์ของฮูหยินครั้งนี้ไม่ค่อยมั่นคงนัก หากถูกรบกวนจะทำให้แท้งลูกได้ง่าย ฉะนั้นฝ่าบาทจึงส่งคนมาจากวังหลวงนำของบำรุงมาให้มากมาย ขอให้ฮูหยินดูแลครรภ์ให้ดี”
ฟังจบคำพูดของหมิงจูแล้ว หลี่เยว่หานก็ยิ้มให้หวังเหอฮวาจากนั้นก็ล้มลงในอ้อมกอดของหมิงจูเช่นกัน…
