นมือลง ค่อย ๆ พูดว่า “คุณชายใหญ่หลิ่วพูดถูกแต่เมืองหลวงนี้ไม่เหมือนอำเภอหย่งอัน ที่ดินทองคำยิ่งนักการจะหาจวนใหญ่ที่เหมาะสมในทันทีค่อนข้างยาก ขอให้ท่านปู่หลิ่วและท่านพ่อท่านแม่อดทนสักพักรอให้ข้าหาจวนใหญ่ที่เหมาะสมได้ก่อน แล้วจึงจะไปรับท่านทั้งหลาย”
ได้ยินดังนั้น ในที่สุดนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วก็นั่งไม่ติด “เยว่หาน อย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของจื้อหย่วนเลย พวกเราอยู่ที่นี่กำลังดี ทั้งข้าและท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าไม่รู้สึกว่ามันเล็กเลย!”
“ท่านปู่หลิ่ว ตอนที่ข้ามาถึงได้ยินเรื่องที่คุณชายใหญ่หลิ่วอยากแยกครอบครัว คงเพราะรู้สึกว่าจวนเล็กนี้ไม่คู่ควรกับฐานะนายน้อยของเขา ไม่ทราบว่าท่านปู่หลิ่วและท่านพ่อท่านแม่มีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?” หลี่เยว่หานพูดเปิดเผยข้ออ้างของหลิ่วจื้อหย่วนตรง ๆ แทบจะชี้จมูกหลิ่วจื้อหย่วนว่าเขาไม่รู้จักพอ
“อย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของจื้อหย่วนเลย ถึงแม้พวกเราจะคิดจะทำการค้าในเมืองหลวง แต่ก็รู้ว่าเมืองหลวงไม่เหมือนอำเภอหย่งอัน หลายเรื่องต้องวางแผนใหม่ จื้อหย่วนไม่เคยจัดการงานของครอบครัวที่อำเภอหย่งอันในเมืองหลวงเขายิ่งทำไม่ได้” หลิ่วเทียนเสียงเห็นได้ชัดว่าหลี่เยว่หานพูดถึงหลิ่วจื้อหย่วนด้วยสายตาดูถูกจึงรีบอ้อมค้อมว่า “จื้อหย่วนนั้นแค่ทิฐิสูงเกินไปทำอะไรไม่ได้จริงหรอก”
หลิ่วจื้อหย่วนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จริง ๆ แล้วก็รู้สึกว่าท่านพ่อพูดไม่ผิด ให้เขาเป็นคุณชายเศรษฐีก็ยังพอไหว แต่ให้เขาไปทำ
