ไม่มาดีกว่า…”
ในขณะที่หลี่เยว่หานกำลังพูดหลิ่วจื้อหย่วนก็ลุกขึ้นยืนอย่างกระตือรือร้น ยังประคองฮูหยินรองตระกูลหลิ่วและหวังเหอฮวาที่กำลังตั้งครรภ์ให้ลุกขึ้นด้วย
ได้ฟังคำพูดของหลี่เยว่หาน หลิ่วเทียนเสียงและหลิ่วฟูเหรินยังไม่ทันได้พูดอะไร จื่อหยวนก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจ “ในเมื่อเจ้ารับพ่อแม่ข้าเป็นพ่อแม่บุญธรรม พอดีบ้านเรามีเรื่องเจ้าต้องช่วยนะ!”
“จื่อหยวน!” หลิ่วเทียนเสียงตวาด
“ถึงแม้ท่านปู่จะบอกว่าต้องขอบคุณเจ้าที่มอบจวนให้ แต่ข้าคิดว่าเจ้าก็ดูถูกคนเกินไป ก็รู้ว่าตระกูลหลิ่วของพวกข้ามีฐานะอย่างไรในอำเภอหย่งอัน จวนเล็ก ๆ แบบนี้ไม่คู่ควรกับตระกูลของพวกข้าเลย สาวจากชนบทก็ทำอะไรไม่เป็นหรอกในเจ้ามาถึงแล้วก็ช่วยหาจวนใหญ่กว่านี้ให้พวกข้าด้วย!” หลิ่วจื้อหย่วนไม่สนใจคำดุด่าของหลิ่วเทียนเสียง พูดรัวเป็นชุด ทำเอาผู้อาวุโสตระกูลหลิ่วต่างหน้าซีดเป็นไข่ต้ม
เมื่อเห็นหลิ่วเทียนเสียงจูงหลิ่วฟูเหรินจะคุกเข่าลงอีก หลิ่วจื้อหย่วนก็ไม่พอใจดึงแขนแล้วพูดว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านทำอะไรกัน! ตอนนั้นตระกูลหลิ่วของเราให้บุญคุณกับหลี่เยว่หานมากมาย นางกลับเอาจวนเล็ก ๆ มาหลอกล่อพวกเรา มันไม่เหมาะสมเลย!”
หลี่เยว่หานมองการแสดงของหลิ่วเทียนเสียงสีหน้ายังคงยิ้มอยู่ แต่นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานกลับตกใจจนตัวสั่น ทุบอกชกตัวเอง สั่งให้หลิ่วเทียนเสียงรีบพาหลิ่วจื้อหย่วนออกไป
ในตอนนี้หลี่เยว่หานวางถ้วยชาใ
