นโกรธมากยืนหยัดไม่ยอม
“ก็เพราะพวกเราสามารถตั้งรกรากในเมืองหลวงได้ มีที่พักพิงให้กำบังลมฝน ล้วนเป็นเพราะบุญคุณของหลี่เยว่หานทั้งนั้น!” พูดจบนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วก็ลุกขึ้นยืนตัวสั่นเทาโค้งคำนับให้หลี่เยว่หาน “ข้าหลิ่วอี้เฟิง ขอคารวะฮั่นหรงฟูเหริน ขอบคุณฮั่นหรงฟูเหรินที่มอบจวนหลังนี้ให้!”
ทุกคนต่างตะลึง…