บทที่ 320 คนจนอยู่ในเมืองก็ไม่มีใครสนใจ ส่วนคนรวยอยู่ในป่าลึกก็มีญาติห่างไกลมาเยี่ยมเยียน
เมื่อได้ยินเสียงของเมิ่งฉีฮ่วน หลี่เยว่หานก็เม้มปากโดยไม่สนใจ
ส่วนหลี่หรงหรงนั้นเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง
ตามตรงแล้ว หากตอนแรกหลี่หรงหรงได้รู้จักกับเมิ่งฉีฮ่วนก่อนหลี่เยว่หาน ด้วยรูปลักษณ์ของเมิ่งฉีฮ่วน หลี่หรงหรงก็มีใจให้เขาเช่นกัน
และในขณะนี้ เมิ่งฉีฮ่วนโกนหนวดเครา สวมชุดคลุมยาวสีดำปรากฏตัวต่อหน้าหลี่หรงหรง ความรู้สึกบางอย่างก็โถมเข้าใส่หลี่หรงหรงจนเหม่อลอยพูดไม่ออก
“ทำไมวันนี้กลับมาช้าหรือ?” หลี่เยว่หานเห็นเมิ่งฉีฮ่วนเดินมา ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะลุกขึ้นต้อนรับ เขาจึงนั่งลงข้าง ๆ หลี่เยว่หาน พอนั่งลงก็ปอกเมล็ดแตงให้หลี่เยว่หานโดยไม่รู้ตัว แล้วก็ได้ยินเสียงของหลี่เยว่หาน
“หลังจากเลิกราชการ ฮ่องเต้องค์ก่อนก็ดึงข้าไปคุยสักพัก” เมิ่งฉีฮ่วน ปอกเมล็ดแตงไปด้วยตอบไปด้วย “ข้าว่าเขาคงไม่ได้มีเจตนาดีนัก คงอยากรู้ว่าลูกของเจ้าจะเป็นชายหรือหญิง คงอยากจะเกี่ยวดองกับเรา”
ได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็ไม่พอใจทันที “ทำไมล่ะ! ข้าไม่ยอม!”
“ใจเย็น ๆ ใจเย็น ๆ ข้าปฏิเสธไปแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนรีบปลอบ หลี่เยว่หาน “ลูกของพวกเราต้องเป็นคนเลือกเอง ไม่ให้ใครมาบังคับได้หรอก!”
“ปฏิเสธจริง ๆ หรือ?” หลี่เยว่หานถามอีก
“ปฏิเสธจริง ๆ!” เมิ่งฉีฮ่วนรีบตอบ
เรื่องปอกเมล็ดแตง เขาทำจนชำนาญแล้ว แค่คุยกันเดี๋ยวเดียวก็ปอกได้หนึ่งกำมือ ก่อนจะยิ้มแป้นป
