บทที่ 319 ต้องรู้จักประมาณตน
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกประหลาดใจในใจ “ขอโทษ? เจ้าจะขอโทษข้า? หลี่หรงหรงเจ้าจะขอโทษข้าเรื่องอะไรกัน?”
หลี่หรงหรงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า หลี่เยว่หานไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมีแต่เสียงสะอื้นไห้กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า “ข้าขอโทษพี่สาวที่ข้าไม่เคารพพี่ก่อนหน้านี้ และขอโทษที่ตัวเองไร้ยางอายในตอนนั้น หวังว่าพี่จะเห็นแก่ที่เราเป็นพี่น้องกัน ถ้าไม่ให้อภัยข้า ก็ขออย่าได้จดจำความแค้นข้าอีกเลย…”
“เจ้าพูดเช่นนี้ ข้ากลับรู้สึกว่าเจ้ามีความจำเป็นต้องขอโทษจริง ๆ” หลี่เยว่หานมองหลี่หรงหรง ด้วยรอยยิ้ม “แต่เงื่อนไขการขอโทษของเจ้าคือเพื่อแผนการของพ่อแม่เจ้า ข้าไม่ค่อยอยากรับคำขอโทษของเจ้าเท่าไหร่”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่หรงหรงจึงเงยหน้าขึ้นคลานเข่าไปหาหลี่เยว่หานสองสามก้าว เหมือนจะไปกอดขาหลี่เยว่หาน แต่ถูกหมิงจูจ้องมองด้วยสายตาดุดัน สุดท้ายก็ไม่ได้กอด จึงเอ่ยเสียงสั่นเทาขึ้น “พี่สาว ยังไงท่านพ่อของข้าก็เป็นท่านพ่อของพี่ด้วย ถึงแม้ท่านแม่จะไม่ดีกับพี่ก่อนหน้านี้ แต่ก็เลี้ยงดูพี่มาตั้งแต่สองขวบจนเติบใหญ่ พี่สาวเห็นแก่ไมตรีจิตเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ ช่วยท่านพ่อท่านแม่สักหน่อยได้หรือไม่?”
“อย่างที่เจ้าพูด ท่านแม่ของเจ้าไม่ดีกับข้า ที่เลี้ยงดูข้าจนเติบใหญ่ก็เพราะได้กินส่วนแบ่งสินสอดของท่านแม่ข้า และนางยังยุยงให้เจ้าไปแย่งคู่หมั้นของข้าอีก ดังนั้นระหว่างข้ากับท่
