บทที่ 317 กลายเป็นนางสนมในพริบตา
“เจ้ายังรู้ว่ามีบิดามารดาก็ดีแล้ว” หลิ่วฟูเหริน ไม่รู้ว่าปรากฏตัวขึ้นที่ด้านนอกของห้องตั้งแต่เมื่อใดถึงแม้ว่าตอนนี้เช้าเย็นจะเย็นสบาย แต่อุณหภูมิตอนเที่ยงก็ยังค่อนข้างสูง ตระกูลหลิ่วไม่สามารถเทียบได้กับในอดีต ดังนั้นจำนวนคนรับใช้จึงลดลงไปมาก ตอนที่หลิ่วจื้อหย่วนและหวังเหอฮวา คุยกัน ประตูทั้งสองด้านของห้องจึงเปิดออกเพื่อระบายอากาศและลดอุณหภูมิ โดยไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ คอยโบกพัด
“ท่านแม่…ท่านมาได้อย่างไร?” หลิ่วจื้อหย่วน ค่อนข้างกลัวหลิ่วฟูเหรินอยู่บ้าง ถึงแม้ว่าเมื่อเทียบกับ ภรรยาคนที่สองแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างหลิ่วฟูเหรินและหลิ่วเทียนเสียงจะไม่สนิทสนมกันมากนัก แต่นายหญิงผู้เป็นใหญ่ในบ้านก็คือ นายหญิงผู้เป็นใหญ่ในบ้าน หลิ่วจื้อหย่วนยังคงเคารพนางอยู่บ้าง
“ถ้าข้าไม่มา ข้าก็ไม่รู้ว่าที่แท้แล้ว ภรรยาน้อยแห่งตระกูลหลิ่วของพวกเราแม้แต่ความทุกข์ยากเพียงเล็กน้อยก็ทนไม่ได้” หลิ่วฟูเหรินเหลือบมองหลิ่วจื้อหย่วนสายตาตกลงบนตัวของหวังเหอฮวา “เจ้าตั้งครรภ์แล้ว จื้อหย่วนบอกว่าจะยกเจ้าขึ้นเป็น ภรรยายเอก พวกเราทุกคนก็ไม่มีความเห็นอะไร แต่ในเมื่อเจ้าได้เป็น ภรรยาน้อยแห่งตระกูลหลิ่วแล้ว ก็ต้องมีบุคลิกของนายหญิง อย่าไปติดสามีทั้งวันเหมือนไม่มีกระดูกสันหลัง จะเอาแต่สบาย!”
หวังเหอฮวาและหลิ่วฟูเหรินทั้งสองไม่ถูกกันมาตลอด ปกติถ้าหลบได้ก็จะพยายามหลบให้มากที่สุด แต่กลับไม่คิดว่า
