บทที่ 316 เรื่องราวของตระกูลหลิ่ว
“เอ่อ…” หลี่เยว่หานตกใจเล็กน้อยกับคำพูดของ เมิ่งฉีฮ่วน นางยังจำได้ว่านี่คือสิ่งที่นางเคยสอน หลิงซีไว้ตอนแรก ไอ้หนุ่มนี่ไปได้ยินมาจากที่ไหนกัน…
“อ้าว พวกเจ้าหนุ่มสาวก็ต้องมีความคิดของตัวเองอยู่แล้ว” ฟางจื่อหลานเองก็ตกใจกับคำพูดของ เมิ่งฉีฮ่วนเช่นกัน โชคดีที่นางตอบสนองได้ไวรีบหัวเราะกลบเกลื่อนไป
หลี่เยว่หานและเมิ่งฉีฮ่วนอยู่ที่จวนกั๋วกงจนฟ้ามืด หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ทั้งสองจึงกลับไปที่ จวนขุนพล
อาหารเย็นรับประทานกันที่ลานบ้านของเหล่ากั๋วกง นอกจากเหล่ากั๋วกงแล้วก็มีเพียงหลี่เยว่หาน กับสามีและอวี๋เจ๋อฟางกับภรรยาเท่านั้น ก่อนออกจากประตูหลี่เยว่หานเหมือนได้ยินเสียงคนร้องไห้ดังมาก แต่หันกลับไปมองสักพักก็ไม่เห็นใครเลย
ฟางจื่อหลานตื่นเต้นมาก หลี่เยว่หานชอบกินขนมหวานจนต้องเอาใส่กล่องอาหารเต็ม ๆ พลางกำชับหลี่เยว่หานไม่ให้ตะกละ แต่ก็ให้คนไปหยิบมาเพิ่ม หลี่เยว่หานถึงกับหัวเราะไม่ออก
เมื่อกลับถึงจวนขุนพลท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว หลี่เยว่หานยังคงให้ห้องครัวเตรียมอาหารไว้ จากนั้นก็ปล่อยให้เด็กทั้งสองออกมาทานอาหาร ก่อนจะส่งพวกเขากลับเข้าไปในห้อง
เมิ่งฉีฮ่วนยังคงยุ่งอยู่ หลังจากกล่อมหลี่เยว่หาน ให้หลับแล้วก็หันกลับไปห้องหนังสือยุ่งอยู่จนถึงรุ่งสาง จึงรีบเปลี่ยนเป็นชุดขุนนางไปเข้าเฝ้า
เมื่อหลี่เยว่หานตื่นขึ้นมา ก็มีคนจากจวนกั๋วกงมาเรียกนางไปทานอาหาร หลี่เยว่หานปฏิเสธไป