นางล้างหน้าแต่งตัวเสร็จก็ออกจากประตู
ณ เรือนเล็ก
“ท่านสามี ลานบ้านนี้เล็กเกินไป ท่านไปบอกท่านพ่อเถอะ ไม่เช่นนั้นเราย้ายไปอยู่ลานบ้านที่ใหญ่กว่านี้ดีหรือไม่ ประเดี๋ยวลูกเกิดมาแล้ว ลานบ้านจะอยู่กันไม่พอ” หวังเหอฮวากำลังเอาแก้มถูไถอยู่ในอ้อมกอดของหลิ่วจื้อหย่วนพลางพูดด้วยเสียงอ้อน ๆ “ท่านแม่ก็พูดไม่ผิดนะ ตอนที่พวกเราอยู่ที่ อำเภอหย่งอัน เคยอยู่อย่างอึดอัดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
ท่านแม่ก็คือมารดาแท้ ๆ ของหลิ่วจื้อหย่วน หวังเหอฮวาเพิ่งจะได้รับการยกฐานะไม่นาน แน่นอนว่าต้องสนิทสนมกับมารดาของหลิ่วจื้อหย่วนให้มากขึ้น
“อย่าพูดเลย เมื่อวานท่านแม่ของข้าเกือบทำให้ท่านพ่อเสียหน้าแล้ว ถ้าตอนนี้ข้าไปพูดเรื่องย้ายลานบ้านอีก ไม่แน่ท่านพ่ออาจจะเสียหน้าเพราะข้าด้วยก็ได้” หลิ่วจื้อหย่วนถอนหายใจด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
“จะเป็นไปได้อย่างไร ท่านสามีเป็นนายน้อยคนโตของตระกูลหลิ่ว ตอนนี้หญิงรองก็มีลูกสาวเพียงคนเดียว หมอก็บอกแล้วว่าลูกในท้องข้าเป็นลูกชาย ภารกิจสืบทอดตระกูลหลิ่วก็ตกอยู่ที่เราสองคนแล้ว แน่นอนว่าต้องไม่เหมือนกับท่านแม่”
หลิ่วจื้อหย่วนได้ฟังดังนั้นก็ขมวดคิ้ว “เจ้าพูดแบบนี้ก็มีเหตุผลอยู่หรอก แต่ว่า…”
“ท่านสามี…” หวังเหอฮวาอ้อนเสียงหวาน “ลูกของเรากำลังจะเกิดแล้ว ท่านสามีก็คงไม่อยากให้ลูกเกิดมาแล้วต้องลำบากใช่หรือไม่?”
“ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น แต่เจ้าก็รู้นิสัยของท่านปู่อยู่แล้วนี่” หลิ่วจื้อหย่วนถอน
