หายใจ
“ข้าพูดตามตรง ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดตระกูลหลิ่วของพวกเราจึงมีทรัพย์สินในเมืองหลวงด้วย ตั้งแต่เด็กจนโตข้าไม่เคยได้ยินคนในบ้านพูดถึงเลย ถึงแม้ตระกูลหลิ่วในอำเภอหย่งอันจะถือว่าเป็นตระกูลใหญ่ แต่ในเมืองหลวงที่อยู่ใต้อำนาจของจักรพรรดิ ซึ่งเต็มไปด้วยเหล่าขุนนางมากมายมารวมตัวกัน พวกเราไม่ได้มีอำนาจถึงขนาดนั้น…”
ต้องยอมรับว่าหลิ่วจื้อหย่วนก็ยังมีสมองอยู่บ้าง ไม่ถึงกับมาถึงเมืองหลวงแล้วยังคิดว่าตัวเองเป็นลูกคุณหนูใหญ่ของอำเภอหย่งอัน ดังนั้นถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าการอยู่ในบ้านหลังเล็กกับหลี่เยว่หานนี้ไม่สะดวกสบายนัก แต่ก็ไม่ได้เห็นด้วยกับความเห็นของมารดาตัวเอง
“ท่านสามีอย่าได้ดูถูกตัวเองเช่นนั้นเลย” หวังเหอฮวาเอนกายเข้าหาอ้อมกอดของหลิ่วจื้อหย่วนด้วยความเจ็บปวด “ถึงแม้ตระกูลหลิ่วของเราจะไม่ได้เป็นตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง แต่ก็ยังดีกว่าสามัญชนทั่วไปมากนัก ตอนนี้คนในบ้านของเรามากมายต้องมาอัดแอในบ้านหลังเล็กนี้ ถ้าข่าวแพร่ออกไป หน้าตาของตระกูลหลิ่วเราคงไม่เหลือแล้ว”
หวังเหอฮวาเคยชินกับการอยู่ในจวนหลังใหญ่ใน อำเภอหย่งอัน มาบัดนี้ให้นางมาอยู่ในบ้านหลังเล็กนี้ ย่อมไม่สะดวกสบายเป็นร้อยเท่า ยิ่งกว่านั้น หวังเหอฮวาเป็นคนใจแข็งตอนที่ย้ายออกจาก อำเภอหย่งอัน หลี่หรงหรงก็ยังขอร้องตระกูลหลิ่วให้ช่วยเหลือนำหลี่ต้าเฉิงและหวังเฟิ่งมาด้วยและจัดที่พักให้ในอำเภอฮัวซี
แต่หวังเหอฮวากลับไม่ยอมพูดสักคำเพื่อช่วยเหลื
