อบิดามารดาของตนเองที่ยังอาศัยอยู่ในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น แม้กระทั่งตอนที่หลิ่วจื้อหย่วนถามด้วยความเต็มใจว่าจะพาคู่สามีภรรยาหวังฉินไปด้วยดีหรือไม่? หวังเหอฮวายังแสร้งทำเป็นใจกว้างบอกว่าไม่อยากสร้างความลำบากให้ตระกูลหลิ่ว
โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่นางคิดนั้น มีค่าเพียงเล็กน้อยในสายตาผู้ชายไร้สมองอย่างหลิ่วจื้อหย่วน แต่พอตกไปอยู่ในสายตาของนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วและหลิ่วเทียนเสียง หวังเหอฮวาไม่ได้ดีอะไรเลย
ถ้าไม่ใช่ตอนจากมาจากอำเภอหย่งอันหวังเหอฮวาตั้งครรภ์แล้ว ด้วยนิสัยของนายท่านผู้เฒ่าหลิ่ว หวังเหอฮวาหลานสะใภ้คนนี้ไม่มีทางได้ติดตามมาแน่
แต่หวังเหอฮวาไม่ได้คิดเช่นนั้น นางคิดมาตลอดว่าหลี่หรงหรงให้กำเนิดลูกสาวทำให้หลิ่วจื้อหย่วนไม่ตื่นเต้นกับนางอีกแล้ว ตราบใดที่นางยึดหัวใจของหลิ่วจื้อหย่วนไว้ได้ บุตรชายรุ่นหลานของตระกูลหลิ่วก็ต้องมาจากครรภ์ของนางอยู่ดี
ดังนั้นระหว่างทางจึงไม่รู้ว่าทำตัวน่ารำคาญไปมากเพียงใด ถ้าไม่ใช่เพราะนางยังตั้งครรภ์อยู่ ก็ไม่รู้ว่าจะถูกทิ้งไว้กลางทางกี่ครั้งแล้ว
“เหอฮวา เจ้าก็รู้นิสัยของปู่ข้า” หลิ่วจื้อหย่วนถอนหายใจ วางมือลงบนท้องใหญ่ของหวังเหอฮวา น้ำเสียงอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว “ปู่คิดว่าตอนนี้พวกเราควรเก็บตัว ควรพอใจในสิ่งที่มี ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้ชีวิตเหมือนตอนอยู่ อำเภอหย่งอัน ”
“เพราะเหตุใดเล่า?” หวังเหอฮวาย่นจมูก “เขาว่ากันว่าที่ดินในเมืองหลวงนั้นแพงยิ่งกว่าทอง
