หลิ่วฟูเหรินจะมาหาเรื่องรังแกนางถึงที่ ทันใดนั้นเองนางก็ไม่พอใจ
“ท่านแม่สอนมา แต่ลูกสะใภ้ตอนนี้ไม่ได้เป็นใหญ่ในบ้านจึงไม่รู้ว่าอะไรคือบุคลิกของนายหญิงเป็นอย่างไร?”
“โทษข้า ที่ยึดอำนาจในการจัดการเรื่องในบ้านไม่ยอมให้เจ้างั้นหรือ?” หลิ่วฟูเหรินหัวเราะเย็นชา “ชาวนาบ้านนอกอย่างเจ้า กลัวว่าจะอ่านบัญชีไม่ออกด้วยซ้ำ ยังคิดจะเป็นใหญ่ในบ้านอีกหรือ?”
หลิ่วฟูเหรินมองหวังเหอฮวาอย่างไม่เป็นมิตรมาโดยตลอด เพียงแต่คนที่เข้าประตูมาพร้อมกับ หวังเหอฮวายังมีหลี่หรงหรงอีกคน ในช่วงแรก ๆ หลิ่วฟูเหรินดูถูกหลี่หรงหรงมากกว่า ดังนั้นถึงแม้จะมองหวังเหอฮวาอย่างไม่เป็นมิตร แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
เพียงแต่หลี่หรงหรงหลังจากให้กำเนิดลูกสาวแล้วก็เชื่อฟังมากขึ้น ท่าทางที่น่ารำคาญในปกติก็เก็บมิดชิดไปหมด ในขณะที่หวังเหอฮวาหลังจากตั้งครรภ์ก็มักจะทำตัวน่ารำคาญอยู่บ่อย ๆ ทำให้ความรู้สึกรังเกียจของหลิ่วฟูเหรินที่มีต่อนางพุ่งสูงขึ้นในทันที
ตอนแรกทุกคนเดินทางมาสองสามเดือน ตอนนี้มีที่ที่สามารถตั้งรกรากได้ ต่างก็อยากจะใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ สักสองสามวัน แต่กลับไม่คิดว่าตอนที่เดินผ่านห้อง หลิ่วฟูเหรินกลับได้ยินหวังเหอฮวากำลังยุยงหลิ่วจื้อหย่วนให้ไปขอเปลี่ยนลานเรือนจากท่านผู้เฒ่าหลิ่ว
ไม่ว่าหลิ่วฟูเหรินจะรู้สึกว่าลานเรือนเล็ก ๆ ในตอนนี้อยู่อย่างไม่สบายใจหรือไม่ก็ตาม เพียงแค่ท่าทางของหวังเหอฮวาก็ทำให้หลิ่วฟูเหรินรู้สึกไม่สบายใจมากแล้ว
“
