ท่านสามี ในเมื่อท่านแม่ดูถูกข้า ท่านก็หย่ากับข้าเสียเถิด” พูดพลางหวังเหอฮวาก็ร้องไห้ “ให้น้องหรงหรงมาเป็นภรรยาน้อยแทน ข้าเป็นคนไม่เหมาะสมอยู่แล้ว อย่างไรน้องหรงหรงก็เป็นคนที่ท่านรักที่สุด ข้าเชื่อว่าหากนางได้เป็นภรรยาน้อย แล้ว คงจะกตัญญูต่อมารดามากกว่านี้”
ได้ยินดังนั้น หลิ่วจื้อหย่วนก็ปวดหัวขึ้นมาทันที “เจ้าพูดอะไรเพ้อเจ้อ หลี่หรงหรงเป็นแค่หญิงมารยาจะมาเป็นภรรยาน้อยของตระกูลหลิ่วพวกเราได้อย่างไร?!”
“ใช่แล้ว ทั้งหญิงมารยาและชาวนาบ้านนอก ต่างก็เป็นภรรยาน้อยของตระกูลหลิ่วไม่ได้ทั้งนั้น” หลิ่วฟูเหรินหัวเราะเยาะ “ไปเอาแผ่นตระกูลมา ย้ายหวังเหอฮวาไปอยู่ในบัญชีนางสนม แล้วให้คนวิ่งรอกไปเปลี่ยนที่หอสำนักทะเบียนเสีย!”
พูดจบหลิ่วฟูเหรินก็สะบัดมือเดินจากไป
หวังเหอฮวายืนอึ้งอยู่ที่เดิมมองไปที่หลิ่วจื้อหย่วน อย่างไม่อยากเชื่อ ไม่กล้าเชื่อว่าตัวเองจะกลายเป็นนางสนมได้ในชั่วพริบตาเดียว…
นางต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะทำให้ หลิ่วจื้อหย่วนไปโน้มน้าวหลิ่วเทียนเสียงและหลิ่วฟูเหรินจนสำเร็จและเปลี่ยนทะเบียนเป็นภรรยาน้อย ในวันก่อนที่จะออกจากอำเภอหย่งอัน แต่เหตุใดเพิ่งมาถึงเมืองหลวงได้ไม่กี่วัน นางก็กลายเป็นนางสนมเสียแล้ว?
หลังจากที่หลิ่วฟูเหรินออกจากห้องไปแล้ว หวังเหอฮวาก็ร้องไห้ฟูมฟายอยากให้หลิ่วจื้อหย่วนรีบเรียกคนส่งของกลับมา แต่หลิ่วจื้อหย่วนกลับทำอะไรไม่ได้เพราะตอนนี้คนที่เป็นใหญ่ในบ้านยังคงเป็นบิด
