ว่าคิดจะหาสตรีมาคอยปลอบประโลมเมิ่งฉีฮ่วนสักคน เพราะเป็นคนที่รู้จักมักคุ้นจึงควบคุมได้ง่าย
“เจ้าอย่าเพิ่งคิดไปไกล ข้าเพียงแต่รู้สึกทึ่งต่อชายหนุ่มอย่างเมิ่งเหวินจั๋ว ช่างหาได้ยากยิ่ง เจ้าลองดูสิ ชายใดบ้างที่มีความสามารถแบบเขา ทั้งเวลาออกไปข้างนอกจะมีคนคอยตามเสมอ ส่วนในจวนเองก็มีหญิงงามคอยปรนนิบัติไม่ขาดสาย” ฟางจื่อหลานพูดพลางก็จับมือหลี่เยว่หาน “แต่ป้าสะใภ้จะต้องตักเตือนเจ้า หากหัวใจของชายคนนั้นอยู่ที่เจ้าแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีหญิงงามล้อมหน้าล้อมหลัง แต่ถึงกระนั้นเจ้าก็กำลังตั้งครรภ์อยู่ จึงไม่สะดวกจะทำเช่นนั้น ก็ลองหาเด็กสาวที่รู้จักมักคุ้นไปปรนนิบัติเหวินจั๋วก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานพลันถอนหายใจ ทำทีเป็นมองออกไปในระยะไกล แล้วพูดว่า “ป้าสะใภ้ มิใช่ว่าข้าไม่เต็มใจ แต่เป็นเพราะสามีของข้าไม่ยินยอม”
“โอ้ พูดเช่นไร” ฟางจื่อหลานเห็นได้ชัดว่าค่อนข้างแปลกใจ นางเตรียมใจไว้แล้วว่าหลี่เยว่หานจะปฏิเสธ แต่ทำไมบทละครถึงได้ผิดเพี้ยนไปเช่นนี้
“ก่อนที่ข้าจะมาถึงเมืองหลวง จวนขุนพลของท่านสามีมีแต่คนรับใช้ชาย ทั้งสิ้น ท่านสามีซื้อเหล่าสาวใช้ที่สะอาดบริสุทธิ์มาโดยเฉพาะเพื่อดูแลข้า หากข้าไม่ได้อยู่กินกับท่านสามีมาสักระยะหนึ่ง ข้าคงคิดไปแล้วว่าท่านสามีชอบชายแน่แท้…” หลี่เยว่หานพูดพลางถอนหายใจ “ข้าเคยเอ่ยปากกับท่านสามีว่าจะหาสาวใช้ไว้คอยรับใช้ แต่ท่านสามีโกรธข้าถึงสองวันเต็ม…”
เมื่
