รคาดคิดว่าอวี๋ปิงซูจะสิ้นใจหลังจากให้กำเนิดเจ้าของร่างเดิมได้เพียงสองสามปี
แล้วทำไม… อวี๋ปิงซู คุณหนูที่สูญหายถึงมีทรัพย์สินมากมายถึงเพียงนี้ ไม่เพียงพอแค่จะใช้ในการลงหลักปักฐาน ยังสามารถนำมาเป็นสินสอดทองหมั้นได้อีกด้วย
ในห้องโถงรับรองแขก ฟางจื่อหลานหยุดร้องไห้แล้ว และกำลังนั่งอยู่กับอวี๋เจ๋อฟาง ฟังหลี่เยว่หานเล่าถึงความทรงจำที่มีต่ออวี๋ปิงซูเท่าที่มี
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลี่เยว่หานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่อวี๋เจ๋อฟาง แล้วถามว่า “ท่านลุง แล้วมารดาของข้าสูญหายไปได้อย่างไร”
อวี๋เจ๋อฟางทำหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะถอนหายใจ แล้วบอกความจริง “มารดาของเจ้า… จะพูดให้ถูกก็คือไม่ได้สูญหายไป แต่ว่าถูกลักพาตัวไป”
หลี่เยว่หานตกใจมาก “หมายความว่าอย่างไร”
“ไข้ทรพิษ เจ้ารู้จักไข้ทรพิษหรือไม่” อวี๋เจ๋อฟางหันไปมองหลี่เยว่หานอย่างระมัดระวัง “ระหว่างทางที่เดินทางกลับจากเมืองหนิงซื่อสู่เมืองหลวง มารดาของเจ้าใจดีจึงได้ช่วยเหลือผู้ลี้ภัยสองสามคน แต่ว่ากลับไม่คาดคิดว่าจะติดไข้ทรพิษมาด้วย”
“ตอนแรกที่มารดาของเจ้าเริ่มป่วยหนัก พวกเราก็หยุดเดินทางเพื่อหาหมอแล้ว แต่ว่าเหมือนโชคชะตากำหนด เมื่อใดที่เราไปถึงเมืองหรือตำบลใด แล้วพักอยู่เกินสามวัน จะมีเจ้าหน้าที่ของทางการมาเคาะประตูทันที พวกเขามีท่าทีดุดัน ใช้ดาบจี้พวกเราให้เดินทางต่อไปยังเมืองหลวงให้ได้”
“หลังจากนั้น อาการป่วยของนางก็เริ่มแย่ลงจนไม่สามารถเดินทางต่อไปได
