้ ท่านย่าของเจ้าใจแข็งมาก เดิมทีตั้งใจจะอยู่ดูแลมารดาของเจ้า แล้วให้ท่านปู่ของเจ้าพาพวกเราเดินทางต่อไปยังเมืองหลวง แต่โชคชะตาก็ไม่เป็นใจ มีรับสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดอยู่ดูแล รวมถึงท่านย่าของข้าก็ด้วย แต่ว่าอนุญาตให้มีดูแลที่ไม่ใช่ญาติสายตรงได้เพียงสองคนเท่านั้น”
“สุดท้ายท่านปู่ของเจ้าจึงต้องตัดสินใจ เลือกที่จะทิ้งอนุเพียงคนเดียว ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านย่าให้ดูแลมารดาของเจ้า และยังมีสาวใช้ที่อยู่เคียงข้างมารดาของเจ้า รวมถึงเงินและเครื่องประดับมากมาย”
“ขณะที่พวกเราเพิ่งจะเดินทางมาถึงเมืองหลวง อนุภรรยาของปู่เจ้าก็ตายพอดี เท่าที่ข้าราชการที่นั่นแจ้งมา สาวใช้ที่ติดตามมารดาเจ้าเกิดความโลภ จึงฆ่าอนุภรรยาของปู่เจ้าแล้วพาตัวมารดาของเจ้าหนีไป จากนั้นก็ไม่มีใครพบมารดาของเจ้าอีกเลย”
เมื่อพูดถึงเรื่องราวเก่าแก่ อวี๋เจ๋อฟางก็โกรธตัวเอง “หากเมื่อตอนนั้นตระกูลของเราแข็งกร้าวกว่านี้อาจทำให้มารดาเจ้าไม่ต้องพบจุดจบเช่นนั้น น้องสาวของข้าก็คงไม่ตาย”
หลังจากรับฟังเรื่องราวเก่าแก่ หลี่เยว่หานยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เมื่อมองไปที่อวี๋เจ๋อฟางและฟางจื่อหลานที่กำลังร้องไห้หนัก นางจึงไม่รู้ว่าควรจะถามอย่างไร ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ และคอยปลอบใจทั้งสองสามีภรรยาเท่านั้น
จนกระทั่งตอนบ่ายแก่ ๆ ฟางจื่อหลานจึงพาตัวหลี่เยว่หานไปพักผ่อนที่ห้องนอน
“ท่านจะพูดเช่นนั้นกับนางได้อย่างไร” หลี่เยว่หานรู้สึกง่วงนอนจ
