บทที่ 307 ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
“หยุดพูด หยุดพูดเดี๋ยวนี้” จี้ซินเยว่จ้องมองไปที่มารดาของตนเอง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความดุร้าย
ฮูหยินจี้ตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะได้สติกลับมา “ซินเยว่ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเจ้าก็ควรจะยอมรับมัน แม้ว่าเจ้าและแม่ทัพเมิ่งจะไม่มีวาสนาต่อกันอีกต่อไป แต่เจ้าก็ยังถือว่าเป็นฮูหยินของตระกูลเฉิน แม้คนอื่น ๆ ในสายตระกูลรองจะต้องการพูดเรื่องนี้ แต่เจ้าก็ยังมีตระกูลจี้หนุนหลัง คนเหล่านั้นไม่มีทางจะมาสร้างปัญหาแก่เจ้าได้อีกสักพัก เราจะเอาเด็กจากสายตระกูลรองมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมของเจ้าแล้วให้อยู่ใต้อำนาจเจ้าอีกที คราวนี้ความมั่นคงก็จะยังอยู่กับเจ้าต่อไป”
“ท่านจะเข้าใจอะไรเล่า หากไร้เมิ่งฉีฮ่วนแล้ว ชีวิตนี้ของข้าก็ทรมานเสียยิ่งกว่าความตายเข้าใจหรือไม่” จี้ซิยเยว่ตวาดลั่น “นังนั่นเป็นบุตรของอวี๋ปิงซูไปได้อย่างไร เป็นไปได้ยังไงกัน ท่านแม่ ช่วยบอกข้าทีว่านี่ไม่จริง นางไม่ได้เป็นลูกของอวี๋ปิงซูใช่หรือไม่ท่านแม่ ทุกอย่างไม่จริงใช่หรือไม่”
จี้ฮูหยินได้แค่ถอนหายออกมา “ข้าเองก็ไม่เคยพบคุณหนูใหญ่ตระกูลอวี๋มาก่อนเช่นกัน นางหายไปตั้งแต่ซิงกั๋วกงย้ายเข้าเมืองหลวง เคยเห็นเพียงภาพของนางเมื่อนานมาแล้ว ว่าไปแล้วเมื่อลองทบทวนดูก็ค่อนข้างจะคล้ายกับหลี่เยว่หาน คนเขาก็ลือกันว่าหลี่เยว่หานดูคล้ายกับคุณหนูใหญ่ตระกูลอวี๋เมื่อยังเด็กเช่นกัน”
“ไม่มีทาง นี่มันเป็นไปไม่ได้” จี้ซินเยว่ตะโกนเสี
