ยงดังอย่างบ้าคลั่ง “หลี่เยว่หานเป็นเพียงหญิงบ้านนอก จะมาเทียบอะไรกับข้าได้ นางนั่นจะมีชาติกำเนิดสูงส่งเพียงนี้ไปได้อย่างไร ใช่ นางเป็นแค่สาวชาวบ้านชั้นต่ำ จริงสิ ต่อให้นางเป็นบุตรของอวี๋ปิงซูจริง ๆ แล้วบิดานางเล่า บิดานางก็ยังเป็นแค่ชาวนาชั้นต่ำอยู่ดี แม้จะมีมารดาที่เป็นสตรีชั้นสูง แต่หลี่เยว่หานก็ยังมีสายเลือดต่ำต้อยอยู่ดี”
เมื่อเห็นว่าจี้ซินเยว่แทบเสียสติ ฮูหยินจี้ก็รู้สึกทุกข์ใจและหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ
นางรู้ดีมาโดยตลอดว่าลูกสาวมีจิตใจแน่วแน่ ไม่เคยเต็มใจที่จะเป็นม่ายอยู่ในตระกูลเฉินเช่นนี้ เมื่อจี้ซินเยว่ดำเนินการทำสิ่งต่าง ๆ ฮูหยินจี้จึงได้แต่เงียบ ยามเมิ่งฉีฮ่วนกลับมาที่เมืองหลวงและเห็นว่าจี้ซินเยว่พยายามติดต่อเขาบ่อยครั้งแต่ก็ล้มเหลวง ฮูหยินจี้ก็ยังไม่ได้พูดอะไร
แต่นางก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่าตั้งแต่เมื่อไรที่บุตรสาวแสนสง่างาม น่ารักและเพียบพร้อมไปด้วยความรู้ กิริยามารยาท คุณธรรมสูงส่งที่ตนเคยรู้จักเริ่มกลายเป็นผู้หญิงเสียสติแบบนี้…
เมื่อคิดถึงภาพความบ้าคลั่งยามเมาสุราของจี้ซินเยว่ในคืนเทศกาลโคมไฟนั้น ฮูหยินจี้ก็ได้ถอนหายใจออกมาโชคยังดีที่นางหลอกให้ลูกสาวกินน้ำแกงเจวี๋ยจื่อในวันรุ่งขึ้น ไม่เช่นนั้นหากนางตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ คงเป็นเรื่องน่าอับอายต่อหน้าคนตระกูลเฉินเป็นอย่างมาก
จี้ซินเยว่หมกมุ่นอยู่กับอารมณ์ที่บิดเบี้ยวของตนเองจนไม่ทันสังเกตความซับซ้อนในแววตาของมารดาตนเอง นางเอา
