ั้น ฮูหยินจี้ก็รีบปิดปากบุตรสาวทันที แล้วมองไปรอบ ๆ อย่างตกใจ และลดเสียงเบาเอ่ยกับลูกสาว “เจ้าควรระงับความโกรธและระวังคำพูดคำจาเอาไว้ด้วย เวลานี้บ้านเราก็มีปัญหามากมายอยู่แล้ว คนตระกูลเฉินก็คอบจับตาดูอยู่ หากเรื่องที่เจ้าดูหมิ่นซิงกั๋วกงถูกแพร่งพรายออกไปจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นอีกครั้ง”
แม้จะไม่พอใจเพียงใด จี้ซินเยว่ก็คิดว่าสิ่งที่มารดาพูดนั้นสมเหตุสมผล แต่ยิ่งรู้ว่าเป็นเช่นนั้นความเกลียดชังในใจนางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น “ท่านแม่ เหตุใดคืนนั้นท่านจึงไม่หยุดข้า”
แม้จะพูดเพียงเท่านั้นแต่ฮูหยินจี้รู้ดีว่านางหมายถึงคืนไหน ฮูหยินจี้ไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ยังแสร้งทำสีหน้าใจดีแล้วเอ่ยตอบ “วันนั้นแม่หยุดเจ้าไม่ได้ เพราะเพียงแค่ถูกหลี่เยว่หานยั่วโมโหก็เหนื่อยมากแล้ว คืนนั้นเจ้าเมามากและแม้แม่จะพยายามห้ามปรามเจ้ากับชายคนนั้นแล้วก็ยังมีแรงไม่มากพอ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของจี้ซินเยว่ก็แดงก่ำ…
