บทที่ 305 พบกับซิงกั๋วกง
“จะว่าเช่นนั้นก็ไม่ผิดนัก” เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ปฏิเสธสิ่งที่นางกล่าว “เช่นนั้นแล้วข้าจึงไม่ต้องการให้เจ้ามาเสี่ยงด้วย เจ้าไม่ได้มีส่วนในเรื่องเหล่านี้เลย”
“ในเมื่อลัญจกรหยกมีข้าเป็นผู้ถือครองแล้ว ก็ไม่อาจนับว่าข้าเป็นคนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีกต่อไป” หลี่เยว่หานถอนหายใจ “ข้าไม่เข้าใจเรื่องนี้เอาเสียเลย ในเมื่อพวกเจ้าเป็นคนให้เลือดกับลัญจกรหยก แต่เหตุใดข้ายังกลายเป็นผู้ถือครองมันได้ ข้ายังไม่กระจ่างเรื่องนี้เพราะระหว่างที่พวกเจ้าคุยกันคงจะหมดสติอยู่”
“ลัญจกรหยกหมุนเปลี่ยนผู้ถือครองสืบทอดกันมานับพันปี ก่อนที่แคว้นตงฮั่นจะถือกำเนิดขึ้นเสียอีก และยังไม่มีการบึกทึกไว้ในตำราไหน ๆ อีกด้วย” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยอย่างช่วยไม่ได้ “ความจริงแล้วการที่มันจะยอมรับใครเป็นผู้ถือครองนั้นไม่ได้เกี่ยวกับว่าเป็นเลือดของใครเสมอไป ความจริงแล้ว ที่เจ้ารับการยอมรับจากลัญจกรหยกนั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับมู่ชวน ข้าเองก็ใช้มู่ชวนในการสร้างความสัมพันธ์กับลัญจกรหยกเช่นกัน ไม่อย่างนั้นเราจะไม่สามารถเข้าออกในมิติภายในได้เลย”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็เหลือบมองมู่ชวนและหลิงซีที่กำลังตั้งใจกินอาหารอย่างเพลิดเพลิน พลางถอนหายใจออกมา “ในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา นอกเหนือจากหอฟ่านเทียนและเหวินเซียงเก๋อแล้วข้ายังมีภัตตาคารปาเซียนที่ต้องดูแลอีกด้วย หากข้าไปจากที่นี่ ใครจะดูแลการค้าขายเหล่านี้เ
