ล่า ข้ารู้ว่าเจ้าไว้ใจผู้ดูแลร้านอวี้ แต่เขาก็ไม่สามารถจัดการงานหลายอย่างด้วยตัวคนเดียวได้”
“จวนแม่ทัพสามารถส่งคนไปช่วยได้…”
“เช่นนั้นทั้งเมืองหลวงจะได้รู้กันหมดว่าร้านเหล่านี้เป็นทรัพย์สินของข้าและเจ้า นี่มันแย่ยิ่งกว่าการเอาชีวิตมาทิ้งในเมืองหลวงเสียอีก” หลี่เยว่หานเม้มริมฝีปาก
เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจ ต้องยอมรับว่าหลี่เยว่หานพูดถูกทั้งหมด
ไม่คาดคิดเลยว่าภายในเวลาไม่กี่เดือน ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้จะขยายกิจการการค้าของนางออกมาได้กว้างขวางเพียงนี้จริง ๆ ทั้งที่เขาเห็นว่านางอยู่ข้างกายเขาเสมอ แต่เมิ่งฉีฮ่วนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้เลย
ในความเป็นจริงเขาสามารถถามข่าวจากผู้ดูแลร้านอวี้ได้ไม่ยาก แต่หลังจากที่เขาให้ผู้ดูแลร้านอวี้ขึ้นตรงต่อหลี่เยว่หานผ่านเวินเทียนเหล่ยแล้ว หลังจากจากนั้นเขาก็นับว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับผู้ดูแลร้านอวี้ก็ไม่นับว่าเป็นเจ้านายลูกน้องกันอีก เมิ่งฉีฮ่วนเคารพในตัวหลี่เยว่หาน จึงไม่ได้สอบถามข่าวกับผู้ดูแลร้านอวี้อย่างลับ ๆ อีก
“ข้าและเวินเทียนเหล่ยตกลงกันเอาไว้ว่าเขาจะกลับมาที่เมืองหลวงในเร็ว ๆ นี้ เมื่อถึงเวลานั้นจะร่วมมือกันเพื่อทำการค้าเกี่ยวกับสุราหมักและอาหารทะเล หากทำตามแผนนี้การค้าครั้งนี้จะให้เราได้มากกว่าเรื่องเงิน” หลี่เยว่หานเงยหน้าขึ้นถูมือไปมาด้วยความตื่นเต้น “ด้วยการค้าครั้งนี้จะสามารถสร้างความสัมพันธ์กับเหล่าขุนนางได้มากมาย ข้าหลี่เยว่หานอาจ
