ไปเพียงครึ่งวันจวนตระกูลเฉินก็เต็มไปด้วยผู้คนที่มาเรียกร้องความยุติธรรม”
หลังจากฟังคำพูดของจี้หยางแล้วหลี่เยว่หานก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ “ทางการไม่สนใจเรื่องนี้เลยหรือ แม้แต่ฝ่าบาทก็ไม่สนพระทัยได้อย่างไร”
“เป็นเรื่องที่พวกเขาไม่สามารถเข้ามาจัดการได้” จี้หยางกล่าว “จริง ๆ แล้วเด็กหนุ่มเหล่านั้นก็มีบางคนที่จงใจติดตามรับใช้คุณหนูจี้ด้วยความสมัครใจ ใครก็ตามที่ดูน่าสนใจจะมีคนช่วยพาไปแนะนำตัวแก่คุณหนูจี้ ว่ากันตามตรงแล้วเรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นตัวแทนของเหล่าแม่ทัพทั้งสิ้น หากมีปัญหาใหญ่ขึ้นตามมา ก็นับว่าเป็นปัญหาของคุณหนูจี้คนเดียว หากฝ่าบาททรงเข้ามาแทรกแซงเรื่องนี้ก็ยังต้องทรงคิดถึงแม่ทัพเหล่านี้ด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ผู้คนที่มีเรื่องกับตระกูลเฉินล้วนเป็นชาวบ้านทั่วไป เมื่อไม่ผิดอาญาก็ถือว่าทางการไม่สามารถเข้ามาเกี่ยวข้องได้จริง ๆ”
คำพุดของจี้หยางทำให้หลี่เยว่หานเลิกคิ้ว “คราวนี้จี้ซินเยว่เจอเรื่องใหญ่มาก…”
“อีกเรื่องหนึ่ง” จี้หยางเสริมอีก “เมื่อวานหลังจากที่คุณหนูกลับไปแล้ว ซิงกั๋วกงมาพบข้าน้อย ข้าน้อยพยายามสังเกตท่าทีของท่านแล้วก็พบว่าท่านรู้สึกเศร้าใจอย่างมากและหลั่งน้ำตาเมื่อคิดถึงคุณหนูใหญ่ และท่านยังกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่าไม่ได้สนใจเลยว่าบุตรสาวจะเติบโตมาอย่างชาวบ้านทั่วไป เพียงแค่รู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่ทุกสิ่งล้วนไม่สำคัญเลยขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็ส่ายหน้า “แม้จะกล่าวเช่
