บทที่ 298 คังโหรวกลายเป็นหมิงจู
หลี่เยว่หานส่ายหน้า ดึงเมิ่งฉีฮ่วนให้นั่งลง กระซิบเบา ๆ ว่า “พาข้าออกไปข้างนอกที ข้าอยากไปที่หอฟ่านเทียน”
“ไปทำอะไรที่นั่น?” เมิ่งฉีฮ่วนถามด้วยความสงสัย
“จวนแม่ทัพไม่ใช่สถานที่ที่ปลอดภัย เห็นหรือไม่ว่าจะพูดกันเองในที่ส่วนตัวเช่นนี้ยังต้องพูดกันเบา ๆ เช่นนี้ ข้าอยากไปที่หอฟ่านเทียน ที่นั่นมีคนพลุกพล่าน ยิ่งมีคนมากเท่าไรยิ่งปลอดภัยสำหรับเรา” หลี่เยว่หานอธิบายต่อ “มูชวนและหลิงซีอยู่ในมิติมานาน พวกเขาได้กินเพียงอาหารที่ข้าปรุงไว้ให้ก่อนหน้านี้ มันไม่ดีนักสำหรับเด็ก ๆ พวกเขากำลังเติบโต ข้าจึงอยากจะออกไปข้างนอกเรื่อย ๆ เพื่อที่จะได้พาพวกเขาออกมากินของดี ๆ บ้าง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นคนเป็นสามีก็หัวเราะออกมา “เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าเจ้าเป็นสตรี เข้า ๆ ออก ๆ หอคณิกาเช่นนั้นมันเป็นการดึงดูดความสนใจจากผู้คน ในเมื่อตั้งใจจะดูแลที่นั่นอยู่เบื้องหลังแล้วเหตุใดจึงกล้าออกหน้าไปที่นั่นบ่อย ๆ อย่างไม่ไตร่ตรองให้ดีก่อนเล่า”
“แล้วจะทำอย่างไร? คงไม่ให้เด็ก ๆ อยู่ในนั้นตลอดเวลาได้หรอกนะ” หลี่เยว่หานเริ่มร้อนรน
“เรื่องนี้ไม่ยาก” เมิ่งฉีฮ่วนลูบหัวนางแล้วปลอบประโลม “แม้ที่นี่จะมีสายตาของศัตรูอยู่มาก แต่การจะกำจัดพวกมันก็ไม่ใช่เรื่องยาก เจ้าไปล้างหน้าล้างตัวก่อน ข้าจะสั่งให้คนเตรียมอาหาร รอจนอาหารเสร็จ เรือนของเราจะว่างลงเอง ข้าจะจัดการให้คนทั้งหมดออกไป”
“แบบนั้นมันไม่ใช่การตี
