ตนไปก่อนไข้หรือไง?” หลี่เยว่หานโต้แย้ง “เจ้าบอกเองว่าการที่ข้าเข้าออกหอฟ่านเทียนบ่อย ๆ มันดูน่าสงสัย การที่เจ้าไล่สายตาพวกนั้นออกไปก็ไม่ต่างกัน มันจะยิ่งทำให้คนจับตาดูเรามากขึ้น”
“ข้ามีแผน” เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานเริ่มกังวล เมิ่งฉีฮ่วนก็รีบปลอบนาง “ไม่ต้องห่วง ที่ข้าปล่อยให้พวกมันอยู่ที่นี่มาตลอดก็เพราะข้าไม่อยากทำอะไรที่มันดูน่าสงสัยเกินไป ตอนนี้ถึงเวลาจัดการพวกมันแล้ว ข้าจะจัดการให้เรียบร้อยเอง”
แม้จะยังไม่เข้าใจความหมายของแผนการที่เมิ่งฉีฮ่วนพูดถึง แต่หลี่เยว่หานก็พอจะเดาออกว่ามันคงไม่ใช่วิธีการที่อ่อนโยนนัก นางจึงเอ่ยอย่างลังเล “เจ้าจะไม่ฆ่าพวกมันใช่ไหม?”
“ข้ารับประกันได้ว่าสายสืบเหล่านั้นจะกลับออกไปจากจวนอย่างไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน” เมิ่งฉีฮ่วนให้คำมั่น แต่จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหลังกลับไปพบนายตนเองนั้น เขาไม่จำเป็นต้องบอกนาง
หลี่เยว่หานเองก็รู้ดี แต่ก็จนใจจะพูดอะไรต่อไป
เมื่อรับคำเห็นด้วยกับเขาแล้วเมิ่งฉีฮ่วนก็ลุกขึ้นออกไปจากห้อง ไม่นานนักคังโหรวก็มาพร้อมกับอ่างใส่น้ำล้างหน้าและเอ่ยว่าจะช่วยหลี่เยว่หานล้างเนื้อล้างตัวในครั้งนี้เอง
หลี่เยว่หายมองดูรอบมือจาง ๆ ที่ใบหน้าของสาวใช้แล้วก็ถอนหายใจออกมา “เมื่อวานข้าทำเจ้าเดือดร้อน”
“ฮูหยินอย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ คังโหรวเป็นสาวใช้ของฮูหยิน ต้องร่วมทุกข์และสุขกับฮูหยินผู้เป็นนายจึงจะถูกต้องเจ้าค่ะ” คัวโหรวตอบเสียงเบาพลางส่งผ้าเช็ดหน้า
