บทที่ 297 พวกเรารู้เรื่องทั้งหมด
“ยังมีอีกประการหนึ่งพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง “เมื่อกระหม่อมเดินทางออกมาจากเกาะถงเชิง เมื่อสิบปีก่อนฝ่าบาทน่าจะทรงจำได้ว่าผู้ที่ช่วยเหลือกระหม่อมออกมาจากเกาะนั้นคือใคร”
สีหน้าของฮ่องเต้เคร่งขรึมขึ้น “เจ้าสงสัยหรูกงกงอย่างนั้นหรือ”
“นี่เป็นเรื่องจริงอย่างไม่ต้องสงสัยพ่ะย่ะค่ะ” เมิ่งฉีฮ่วนกราบทูลต่อไป “หรูกงกงถวายการรับใช้ฝ่าบาทมาเป็นเวลานานแต่เขาก็มีคนสนิทในวังหลวงเช่นกันนั่นก็คือนางข้าหลวงจวิ้นหนิงคนสนิทของกุ้ยเฟย”
“มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียงเลย หากหรูกงกงที่รับใช้ข้ามาตลอดหลายปีจะกล้าเล่าเรื่องเช่นนี้ให้กับนางข้าหลวงในวังรู้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับเกาะถงเชิงมากนัก รู้แค่วิธีรับคนมาจากที่นั่นแล้วนำตัวมาส่งข้าเท่านั้น” เขากังวล “เมิ่งฉีฮ่วน ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนหลักแหลม แต่นี่มันไม่น่าเป็นไปได้”
“พ่ะย่ะค่ะ” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า ท่าทางของเขาดูเย็นลงมาก “ตราบใดที่ฝ่าบาทไว้วางพระทัยในตัวเขา กระหม่อมก็จะเชื่อถือด้วยเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ” หลังจากกล่าวเช่นนั้น เขาก็โค้งคำนับแล้วลากลับ “เวลานี้ค่ำมากแล้ว ฝ่าบาททรงพักผ่อนพระวรกายด้วยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอกราบทูลลา”
หลังจากนั้นเมิ่งฉีฮ่วนก็ดันมือไปที่ผนังด้านหลังประตูลับอีกบานแล้วเปิดออก ชายหนุ่มเดินออกไปในความมืดโดยไม่หันกลับมา ไม่นานร่างของเขาก็หายไปอย่างรวดเร็ว
“เฮ้อ…” ฝ่าบา
