บทที่ 296 เส้นทางลับสู่วังหลวง
เมิ่งฉีฮ่วนขมวดคิ้วให้กับสิ่งที่ได้ยิน สัญชาติญาณบอกเขาว่าฝ่าบาทอาจทรงเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
ชายหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างลังเลใจ
เขาได้รับพระบัญชาให้ออกจากเกาะถงเชิงเพื่อเข้าหาจงเจิ้งเสียน ในบรรดาราชวงศ์ทั้งหมด มีเพียงพระองค์เดียวที่มีสิทธิ์รับรู้เรื่องเกาะถงเชิงนั่นคือผู้ครองบัลลังก์มังกร
ช่วงเวลาที่องค์ชายรองจงเจิ้งหลีเริ่มสะสมกำลังพลส่วนตัวนั้น จะเป็นช่วงที่เขาออกจากเกาะพอดิบพอดีได้อย่างไร ไม่เป็นเรื่องบังเอิญเกินไปอย่างนั้นหรือ
“คุณชาย ขุนนางและราษฎรกว่าครึ่งในเวลานี้อยู่ฝ่ายเดียวกับองค์ชายรองและองค์ชายสามแล้ว มีคนจำนวนน้อยที่ยังถวายความภักดีต่อฝ่าบาทอย่างแท่จริง” กัวอี้กล่าวเสริม “ข้าน้อยขอบังอาจคาดเดาว่าความลับเรื่องเกาะถงเชิงคงจะรั่วไหลไปแล้ว เป็นไปได้สูงว่าองค์ชายรองและองค์ชายสามจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของคุณชาย หากท่านยังอยู่ในเมืองหลวงต่อไป จะต้องมีปัญหาตามมาไม่ช้าก็เร็วขอรับ”
เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้าตามคำกล่าวนั้นแล้วเอ่ยตอบ “ข้าเข้าใจแล้ว ช่วงที่ผ่านมาเจ้าทำงานหนักมาก ไปพักผ่อนเถอะ”
กัวอี้ดูเหมือนจะต้องการพูดอะไรบางอย่างขึ้นมาอีก แต่ถูกเมิ่งฉีฮ่วนปรามไว้ และส่งสัญญาณให้เขาออกไปก่อน จากนั้นก็ทรุดตัวนั่งลงที่โต๊ะอ่านหนังสืออยู่พักหนึ่ง ในช่วงดึก ก็มีร่างหนึ่งออกไปจากจวนแม่ทัพเงียบ ๆ และเร้นกายหลบหลีกสายตาของผู้คนมากมายเข้าไปในวังหลวง
กลางดึกสงัด
