แลนาง ส่วนหมิงจูดูแลงานต่าง ๆ ในจวนชั้นนอกร่วมกับสาวใช้คนอื่น ๆ
หลี่เยว่หานเองก็ไม่ได้วางใจพวกนางเลยสักคน แต่ก็ไม่สามารถสั่งให้พวกนางทั้งหมดออกไปจากจวนพร้อมกันได้ ประการแรกเพราะนางไม่ทราบว่าเรื่องจะวุ่นวายใหญ่โตกว่านี้หรือไม่หากทำเช่นนั้น ประการที่สองมันอาจทำให้ฝ่าบาททรงระแวงพระทัยต่อนางได้
เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายไม่มีแววจะเปลี่ยนใจ คังโหรวก็ไม่คร่ำครวญต่อ เพียงแค่ช่วยคนอื่น ๆ เตรียมสำรับเงียบ ๆ แล้วออกไปจากห้องพร้อมคนอื่น ๆ ไม่นานนักหมิงจูก็เข้ามาแทน
“ไม่ต้องมารอเฝ้าข้า เจ้าออกไปเรียกท่านแม่ทัพมากินข้าวกับข้าที่นี่”
“เจ้าค่ะ” หมิงจูเป็นสาวใช้ที่ดูสะอาดสะอ้านและทำสิ่งต่าง ๆ รอบคอบเรียบร้อย หลังจากได้ยินคำสั่งนางก็รีบออกไปอย่างรู้ว่าควรทำสิ่งใด
จากนั้นไม่นานเมิ่งฉีฮ่วนก็กลับมา และหมิงจูก็ปิดประตูอย่างรู้งาน
ก่อนประตูจะปิดลง หลี่เยว่หานเห็นว่าสาวใช้ด้านนอกล้วนเป็นคนที่ไม่เคยเห็นหน้า จึงอดไม่ได้ที่จะชื่นชมในความรวดเร็วของเขา
“หูตาพวกนั้นถูกชำระล้างแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนนั่งลงด้วยรอยยิ้ม มองที่หลี่เยว่หานแล้วกล่าวต่อ “เรียกเด็ก ๆ ออกมาเถอะ”
“ดีเลย” หลี่เยว่หานพยักหน้า เอาลัญจกรหยกออกมาวางมันลงที่โต๊ะ ก่อนที่มู่ชวน หลิงซี ต้าเป่าจะปรากฏตัวขึ้นมากลางอากาศข้าง ๆ โต๊ะ
“ท่านอา” หลิงซีตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อได้พบเมิ่งฉีฮ่วน จากนั้นก็รีบกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที
