จ จากนั้นนางจึงหันไปทางหลี่เยว่หานที่อยู่ข้าง ๆ “ฮูหยิน หากฮูหยินไม่ต้องการจะทานในห้องข้าน้อยจะพาฮูหยินออกไปเองเจ้าค่ะ”
“อาหารก็ยกเข้ามาหมดแล้ว จะต้องออกไปข้างนอกเพื่ออะไรเล่า” หลี่เยว่หานขมวดคิ้วสีหน้ามีแววขุ่นเคือง “คังโหรว เจ้าต้องคิดแทนข้าด้วยอย่างนั้นหรือ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สาวใช้คนสนิทจึงรีบคุกเข่าลงทันที “ฮูหยินได้โปรดอย่าเข้าใจผิดเจ้าค่ะ คังโหรวเพียงเห็นว่าฮูหยินไม่เคยตั้งสำหรับในห้องนอนเช่นนี้มาก่อน อีกอย่างหากทำเช่นนี้ห้องนอนจะเต็มไปด้วยกลิ่นอาหาร ข้าน้อยเป็นห่วงว่าฮูหยินจะนอนไม่สบายหากได้กลิ่น จึงได้รีบบอกให้เอาอาหารออกไป”
“ฮึ่ม ข้าคิดว่าเจ้าจะมาใช้อำนาจแทนข้าเสียอีก” ความจริงแล้วหลี่เยว่หานคิดว่าสิ่งที่คังโหรวพูดนั้นไม่ผิดไปจากความจริงเลย นางกำลังตั้งครรภ์ แม้จะผ่านช่วงแพ้ท้องมาแล้ว แต่ก็ยังอ่อนไหวต่อกลิ่นอาหารอยู่จริง ๆ
เพียงแต่เพราะนางรู้ว่าคังโหรวเป็นคนของฝ่าบาท นางจึงไม่ต้องการให้สาวใช้ผู้นี้อยู่ใกล้ตัวอีกต่อไป จึงต้องรีบหาข้ออ้างในการผลักอีกฝ่ายให้ห่างออกไปให้ได้
“คังโหรวไม่บังอาจเจ้าค่ะฮูหยิน ได้โปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วย” คังโหรวรีบขอความเมตตา
“เจ้าออกไปเสีย” หลี่เยว่หานส่ายหน้าอย่างมาสนใจคังโหรว “ต่อไปนี้งานของเจ้าทั้งหมดให้หมิงจูมาทำแทน ส่วนเจ้าก็ไปทำงานของหมิงจูก็แล้วกัน”
หมิงจูเป็นสาวใช้ที่ถูกซื้อตัวมาพร้อมคังโหรวซึ่งต่อมาเมิ่งฉีฮ่วนมอบหมายหน้าที่ให้คังโหรวมาดู
