วนว่า จึงทำให้รู้สึกมีความสุขขึ้นมา “เอาไว้ข้าจะพาเจ้าไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง เพื่อให้อาของเจ้าได้เห็นว่าหลิงซีอาการดีขึ้นเพียงใด”
“อาสะใภ้” มู่ชวนดึงแขนเสื้อของหลี่เยว่หาน “เราไม่อยากออกไปขอรับ เราจะอยู่ในหลิงฉวนจนกว่าด้านนอกจะปลอดภัย แม้ว่าท่านอากับอาสะใภ้จะไม่ได้พูดออกมาตามตรง แต่เราสองคนก็คิดว่าจวนแม่ทัพไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยเลย การที่เราออกไปตอนนี้มีแต่จะทำให้ท่านเดือดร้อน”
หลี่เยว่หานได้ฟังก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กฉลาด นั่นทำให้นางทุกข์ใจขึ้นมา “เด็กดี แม้ว่าจวนแม่ทัพจะไม่ใช่สถานที่ที่ปลอดภัยนัก แต่ก็พอจะมีที่ลับตาคนอยู่บ้าง ข้าจะลองคุยกับอาของพวกเจ้าเพื่อให้ได้ออกไปบ้าง จะได้ไม่รู้สึกเบื่อเกินไป”
“ข้าไม่เบื่อเจ้าค่ะ” หลิงซีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ที่นี่มีดอกไม้ ต้นไม้ และต้าไป๋กับพี่ชายเป็นเพื่อนเล่น หลิงซีคิดว่าที่นี่วิเศษมาก พี่ชาย ท่านเบื่อหรือไม่เจ้าคะ”
มู่ชวนส่ายหน้า “หากจะต้องรู้สึกกังวลเพราะเป็นห่วงท่านอากับอาสะใภ้และเด็ก ๆ ในครรภ์แล้ว ข้ากับหลิงซียินดีจะอยู่ในนี้มากกว่าขอรับ”
หลี่เยว่หานถอนหายใจหลังได้ยินเช่นนั้น “ข้าส่งเจ้าเข้ามาในนี้เพราะป้องกันไม่ให้เจ้าถูกราชสำนักพาตัวไป แต่ตอนนี้ข้าแน่ใจแล้วว่าพวกเขาไม่ได้ต้องการตัวเจ้า แต่เจ้าก็ยังไม่อยากออกไปงั้นหรือ”
“หึ” จู่ ๆ หลิงซีก็กำหมัดแน่น “ข้ารู้ทุกอย่างแล้ว พี่ชายบอกข้าว่าเป็นเสด็จปู่ที่ต้องการจับเราสองคนไป และยังมีเสด็จอาแ
