ละคนอื่น ๆ ด้วย”
หลี่เยว่หานตกตะลึงหันหน้าไปมองมู่ชวน ตอนนี้เด็กชายก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด ไม่กล้ามองหน้าหลี่เยว่หาน
“มู่ชวน เจ้าอธิบายเรื่องนี้ได้หรือไม่” หลี่เยว่หานถาม “เจ้ารู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร”
“เป็นการคาดเดาของข้าขอรับ” มู่ชวนเตะหินก้อนเล็กที่อยู่ใกล้เท้าออกไป “ล่าสุดเมื่อท่านอาพาเราไปอยู่ที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น ก็เพื่อซ่อนตัวจากเสด็จปู่และเสด็จอา”
หลี่เยว่หานอดไม่ได้ที่จะอยากตำหนิมู่ชวนที่นำเรื่องเช่นนี้มาเล่าให้น้องสาวฟัง จากนั้นก็ปลอบหลิงซีอยู่พักหนึ่งก่อนออกมาจากมิติ
เมื่อนางออกมาก็เป็นเวลาที่เมิ่งฉีฮ่วนผลักประตูเข้ามาพอดี
“ข้าคิดว่าเจ้าจะยังไม่ตื่นเสียอีก” เมิ่งฉีฮ่วนเปิดประตูด้วยรอยยิ้มแล้วตรงเข้ามาหาหลี่เยว่หาน “เจ้าหิวหรือไม่”
