บทที่ 293 เรื่องราวชีวิตของเมิ่งฉีฮ่วน
หลี่เยว่หานยกเท้าขึ้นเตะเมิ่งฉีฮ่วน “ปิดประตูสิ มันหนาวนะ”
เมื่อฉีฮ่วนได้สติก็รีบไปปิดประตูปิดกั้นสายตาจากผู้คนด้านนอกที่พยายามมองเข้าไปในเรือนหลักของจวนแม่ทัพ
นั่นทำให้มู่ชวนสามารถออกมาจากที่ซ่อนได้ เขาโค้งตัวให้เมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานพลางเอ่ยเสียงเบา “ท่านหมอคนเมื่อครู่นี้…”
“ไม่เป็นไร” เมื่อฉีฮ่วนโบกมือ “หมอกู้มาจากสำนักแพทย์ และที่นั่นจะไม่มีอำนาจอื่น ๆ มาแทรกแซงได้”
หลังจากได้ยินเช่นนั้นหลี่เยว่หานก็มองไปทางเมิ่งฉีฮ่วน “เจ้าไม่ได้บอกเองหรือว่าจวนแม่ทัพเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยแน่นหนามากหรอกหรือ เหตุใดจึงไม่ได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดเล่า”
“ไม่มีทางที่จะมีใครเข้ามาได้โดยที่ข้าไม่ยินยอม” เมิ่งฉีฮ่วนเริ่มทำตัวไม่ถูก “เยว่หาน เจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือ”
“แล้วจะให้ข้าเชื่อถือได้อย่างไร” หลี่เยว่หานเริ่มก้าวร้าวขึ้นมา “เชื่อว่าเจ้าและจี้ซินเยว่ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน แต่ก็ลอบปลีกตัวไปคุยกันสองต่อสอง ตั้งแต่กลับมาเมืองหลวงหลายเดือนที่ผ่านมาเจ้าไม่ได้ลอบติดต่อกับนางไปแล้วหรือ ข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าในใจเจ้าไม่ได้หลงเหลืออะไรเกี่ยวกับนางอยู่เลยแม้แต่น้อย”
หลังจากพูดจบสีหน้าของหลี่เยว่หานก็เย็นชา “หากเจ้าต้องการความเชื่อใจจากข้า ก็ตบหน้าข้าไปเรื่อย ๆ เถอะ ต่อให้ตีจนตาย ข้าก็ไม่มีทางเชื่อเจ้า”
“วันนี้ที่ข้าคุยกับจี้ซินเยว่มันเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น” เมิ
