่งฉีฮ่วนจับมือหลี่เยว่หาน “เสนาบดีฝ่ายขวาบอกข้าว่าในงานค่อนข้างน่าอึดอัด จึงได้ชวนข้าออกไปคุยข้างนอก ข้าก็ตามเขาไป แต่เมื่ออกไปแล้วจู่ ๆ เขาก็บอกว่าปวดท้องแล้วขอตัวไป ระหว่างที่ข้ากำลังจะเดินกลับเข้าไปก็พบว่าจี้ซินเยว่มาดักรออยู่แล้ว”
“ข้าไม่รู้เลยว่าตัวเองจะได้คุยกับจี้ซินเยว่ และไม่รู้ด้วยเช่นกันว่าเจ้าอยู่ตรงนั้น ในเมื่อเจ้าเองก็ได้ยินทุกอย่างที่ข้าคุยกับนาง ก็น่าจะรู้ว่าข้าไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจใด ๆ ต่อนางเลย หัวใจข้ามีแต่เจ้า และไม่ได้หลงเหลืออะไรให้จี้ซินเยว่อีกแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็สับสน แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เรื่องจะบังเอิญเพียงนั้นได้หรือ
นางออกมาสูดอากาศ และเมิ่งฉีฮ่วนก็ถูกเรียกให้ออกไปคุยข้างนอก และบังเอิญว่าจี้ซินเยว่ก็เข้ามาพูดคุยกับเขาโดยที่นางได้ยินพอดีงั้นหรือ
“สาวใช้คังโหรวที่ติดตามข้าไปด้วยอยู่ที่ไหน” หลี่เยว่หานขมวดคิ้วทันที “ว่าไปแล้ววันนี้มีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้น ข้าออกไปรับลมข้างนอก และเป็นนางเองที่ชวนให้ข้าออกไป และอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานกว่าจะได้กลับ ระหว่างนั้นเดินไปเพียงสองสามก้าวก็ได้เห็นว่าเจ้ากับจี้ซินเยว่อยู่ด้วยกัน เจ้าช่วยตรวจสอบภูมิหลังของคังโหรวก่อนที่จะนำนางมาทำงานหรือแล้วหรือยัง”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนก็ขมวดคิ้ว “ภูมิหลังของนางใสสะอาด ไม่อย่างนั้นก็คงมาทำงานที่นี่ไม่ได้ ข้าไม่มีทางปล่อยให้ใครที่ไหนไม่ทราบท
