ี่มาตามรับใช้เจ้าแน่นอน”
“น่าแปลกเกินไป มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้เกิดขึ้นได้จริงหรือ” หลี่เยว่หานไม่ได้เป็นคนซับซ้อนมากแผนการ นางได้ยินเมิ่งฉีฮ่วนตอบโต้จี้ซินเยว่อย่างไม่ปรานีจริง ๆ แต่ฝ่ายจี้ซินเยว่กลับพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่ายังรักเขา เมื่อสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน ก็ดูออกได้ทันทีว่าเมิ่งฉีฮ่วนหมดใจจากนางไปแล้ว
“งานเลี้ยงในวังวันนี้ หลังจากที่เจ้าหมดสติไป ระหว่างที่ข้าพาเจ้ากลับมาก็ได้ยินว่าฝ่าบาทรับสั่งให้คังโหรวไปที่สำนักแพทย์หลวงเพื่อตรวจรักษาแผลด้วย” ในตอนนั้นเองเมิ่งฉีฮ่วนก็เอ่ยขึ้น “ดูเหมือนว่านางจะยอมเจ็บตัวเพื่อเจ้า แต่เมื่อได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้ก็อดสงสัยตามไปด้วยไม่ได้”
“นอกจากฮ่องเต้แล้วก็ไม่มีใครที่สามารถลบล้างตัวตนของตัวเองได้อย่างหมดจดไร้ข้อบกพร่อง” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยแล้วถอนหายใจออกมา “ดังคำที่ว่าอยู่ใกล้ฮ่องเต้ก็คล้ายกับการเลี้ยงลูกเสือ ไม่สามารถไว้ใจได้เลยจริง ๆ ข้าคิดว่าพระองค์น่าจะทรงเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ความรู้สึกมันบอกเช่นนั้น”
“เจ้าอยู่ฝ่ายใดในเวลานี้” หลี่เยว่หานรู้สึกว่าข้อสันนิษฐานนั้นสมเหตุสมผล นางไม่ได้โกรธเขาอีกแต่เริ่มเป็นห่วงขึ้นมา “หากเจ้าเป็นปรปักษ์กับฮ่องเต้ พระองค์จะทรงไม่พอพระทัยหรือไม่ แล้วเจ้าจะสูญสิ้นทุกอย่างไหม”
เมื่อได้ยินอย่างนั้นเมิ่งฉีฮ่วนก็อดไม่ไหวที่จะยกมือขึ้นบีบแก้มภรรยา “เวลานี้เจ้าคงหายโกรธแล้วใช่หรือไม่ เจ้าห่วงใยข้างั้นหรือ”
“นี่ข้าจริงจังอยู่นะ”
