ต่จำความได้ เมื่อข้ายังเด็กก็เป็นเด็กกำพร้าเร่ร่อนไปตามที่ต่าง ๆ ไม่รู้ประสีประสา จนอายุได้สามสี่ปีก็มีผู้อาวุโสท่านหนึ่งที่ให้ความช่วยเหลือเอาไว้ และผู้อาวุโสท่านนั้นปรากฏว่าแท้จริงแล้วคือฮ่องเต้ ข้าถูกพาไปอาศัยอยู่ที่เกาะแห่งหนึ่งชื่อว่าถงเชิง ที่นั่นมีเด็กกำพร้าจำนวนนับร้อยอาศัยอยู่ด้วยเช่นกัน”
“ข้าอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน ความจริงแล้วการอยู่ที่นั่นคือการฝึกฝนให้เป็นทหารลับของฝ่าบาท ทุก ๆ วันที่ใช้ชีวิตบนเกาะแห่งนั้น นอกจากเวลากลางคืนที่ใช้สำหรับศึกษาตำราก็มักจะหมดไปกับการป้องกันตนเองจากเด็กคนอื่น ๆ เพื่อเอาตัวรอดจากการถูกสังหาร และความจริงแล้วข้าเองก็พยายามจะฆ่าเด็กคนอื่นให้มากที่สุดเพื่อเอาตัวรอดด้วยเช่นกัน”
“ข้าก็ไม่แน่ใจนนักว่าตนเองอายุเท่าไรในวันที่ฮ่องเต้ทรงขึ้นครองบัลลังก์” เมิ่งฉีฮ่วนตกอยู่ในห้วงของความทรงจำ ทว่าเป็นความทรงจำที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย “จนกระทั่งวันหนึ่ง ข้าก็ได้รับคำสั่งให้แสร้งปลอมตัวเป็นบัณฑิตไร้ทางไป และได้พบกับองค์รัชทยาทจงเจิ้งเสียน จนได้รับความไว้วางพระทัยจากพระองค์”
“ในปีนั้นข้าอายุพียงสิบสี่ เป็นครั้งแรกที่ได้ออกจากเกาะถงเชิง ทำตามแผนการทุกอย่าง ได้พบกับอดีตองค์รัชทายาท เราเข้ากันได้ดีมาก และได้กลายเป็นพี่น้องร่วมสาบาน สหายร่วมศึกษา ก่อนจะกลายเป็นข้าในวันนี้จริง ๆ”
“ว่ากันตามตรงแล้ว หากไม่ได้รับพระราชโองการลับจากฮ่องเต้ในเวลานั้น ข้าคิดว่
