ะสนมคังผินหลบหนีจากฝ่ายใน และหลังจากที่เจ้าแต่งงานกับตระกูลเฉิน เรื่องทั้งหมดก็ค่อย ๆ คลี่คลายลงได้”
“จี้ซินเยว่ ข้าเคยมีเจ้าอยู่ในใจ แต่เป็นเพราะเวลานั้นสำหรับข้าแล้วเจ้าเป็นสตรีที่แสนบริสุทธิ์ ไม่เคยคิดร้ายต่อผู้ใด แต่เวลานี้ เจ้าไม่ได้ต่างอะไรจากแมงป่องพิษจากตระกูลเฉิน ไม่ช้าก็เร็วจะต้องตายด้วยเงื้อมมือข้า”
คำพูดของเมิ่งฉีฮ่วนตรงไปมาตรงมาอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด จี้ซินเยว่ถูกกดดันให้ล่าถอยทีละก้าวด้วยคำพูดของเขา เมื่อนางได้ยินเขากล่าวว่าจะจัดการให้ตายด้วยมือตนเองในไม่ช้า ใบหน้าของจี้ซินเยว่ก็ถอดสีทันที
“เมิ่งเหวินจั๋ว!” ใบหน้าของจี้ซินเยว่อาบไปด้วยน้ำตา “ข้ารักเจ้า และไม่มีทางเชื่อว่าเจ้าจะไม่รู้ ว่าข้ามีเพียงเจ้าผู้เดียวในใจเสมอมา เจ้าเห็นว่าข้าแต่งงานเข้าตระกูลเฉินอย่างกะทันหัน แต่ไม่ได้เห็นว่าข้าเฝ้ารอเจ้าเสมอจนกระทั่งเวลานี้ ที่ผ่านมา หลังจากที่แต่งงานกับชายชราตระกูลเฉินผู้นั้น ข้าก็ไม่เคยให้เขาได้แตะต้องเลยแม้แต่น้อย”
“เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ได้ทำหน้าที่ในฐานะสตรีที่เป็นภรรยาอย่างเหมาะสม และการที่เจ้ามาบอกข้าเช่นนี้ต้องการสิ่งใด อยากให้ข้าสร้างจารึกยกย่องพรหมจรรย์ให้แก่เจ้างั้นหรือ” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวเย้ยหยัน
“ทันทีที่ได้รู้จักเจ้า หัวใจข้าก็เป็นของเจ้า ไม่คิดจะมอบมันให้ชายอื่นอีก เจ้าเองก็รู้ถึงความตั้งใจนี้ของข้า แต่ไหนเลยกลับพูดจาเช่นนี้กับข้าได้” จี้ซินเยว่ร้องไห้คร่ำครวญอย่างเศร
