้าสร้อย นางไม่คิดว่าจะได้ยินอะไรเช่นนี้จากเขาเลย
“ข้ากับภรรยามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ไม่จำเป็นต้องมารับความรู้สึกทางใจอะไรจากเจ้าอีก” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยเหน็บแนมต่อ “หากฮูหยินเฉินรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่เป็นธรรมก็สามารถร้องทุกข์ได้ ขอพระราชทานวินิจฉัยจากฮองเฮา ให้พระนางทรงช่วยตัดสินเรื่องนี้”
“เมิ่งเหวินจั๋ว!” จี้ซินเยว่ขบฟัน
“โปรดเรียกข้าว่าแม่ทัพเมิ่ง ไม่ก็ท่านเมิ่งเถอะ” เมิ่งฉีฮ่วนยังเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา
ในเวลานั้นเอง ที่สุดแล้วหลี่เยว่หานก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป นางรีบเดินออกไปจากที่ซ่อน พร้อมกับคังโหรวที่เดินตามไปด้านหลัง
“เมิ่งเหวินจั๋ว ข้ารักเจ้า ข้าไม่ได้แต่งงานเข้าตระกูลเฉินโดยสมัครใจเลยสักนิด เวลานี้ข้ายังคงบริสุทธิ์ทุกประการ ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากคำเดียว ข้าสามารถมอบทั้งกายใจให้เจ้าได้ทันที…” จี้ซินเยว่ร้องไห้อย่างน่าสงสาร…
แต่หลี่เยว่หานไม่ยักรู้สึกสงสารแม้แต่น้อย
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเมิ่งฉีฮ่วน หลี่เยว่หานก็ยกมือขึ้นตบไหล่ของจี้ซินเยว่
จี้ซินเหยว่หันไปมองอย่างไม่ทันรู้ตัว และทันทีที่สบดวงตาเย็นชาของหลี่เยว่หานนางก็ถูกตบอย่างแรงจนล้มลงไปที่พื้น
“เจ้า กล้าดีอย่างไรมาตบข้า!” จี้ซินเยว่เอามือกุมหน้าแล้วชี้หลี่เยว่หานอย่างดุเดือด “รู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร บังอาจมาตบข้า เป็นแค่หญิงชนบท เหิมเกริมนักนะ”
“เหตุใดจะตบไม่ได้เล่า” หลี่เยว่หานแสร้งทำเป็นประหลาดใจ แล้วเอื้อมมือไปคว้าปกเสื้อของจี้ซิ
