ละพาคังโหรวออกจากงานเลี้ยงโดยตรง
หลังจากพบเจอสถานที่เหมาะสมเพื่อบรรเทาความตึงเครียดก่อนหน้า หลี่เยว่หานเอนกายลงใกล้กับราวบันไดพร้อมปล่อยกายปะทะกับสายลมเย็น
เมื่อวานนี้เมิ่งฉีฮ่วนบอกว่าเขาจะพานางไปรับชมเทศกาลโคมไฟ แต่ใครจะทราบว่าหลังจากเข้าสู่พระราชวังในวันนี้จะกินเวลาไปหนึ่งวันเต็ม และนางก็ไม่รู้ว่าเลยว่าได้ไปเดินรับชมเทศกาลโคมไฟหรือไม่ สุดท้ายแล้วนางก็ยังต้องการที่จะเดินบนถนนที่มีโคมไฟประดับประดา
“ฟูเหริน พวกเราออกมานานเกินไปแล้ว ควรกลับเข้าไปได้แล้วนะเจ้าคะ” คังโหรวเอ่ยปากเตือนเมื่อเห็นหลี่เยว่หานเอนกายรับลมอย่างเหม่อลอย
หลังจากหลี่เยว่หานได้ยินคำเตือนของคังโหรว นางฟื้นคืนสติกลับมาก่อนจะเอ่ยปากตอบกลับ “อื้ม ได้เวลากลับเข้าไปแล้ว” หลังจากพูดจบ นางก็เดินกลับไปในงานเลี้ยง แต่ไม่คาดคิดว่าขณะที่นางกำลังเลี้ยวตรงมุมทางเดินจะได้พบกับเมิ่งฉีฮ่วนและจี้ซินเยว่
เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นฉากบางอย่าง นางรีบซ่อนตัวหลังเสาและหายมึนเมาเป็นปลิดทิ้ง เวลานี้นางกลั้นหายใจอยู่ในความเงียบและเฝ้ามองอย่างใกล้ชิด
