บทที่ 282 เข้าวัง
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยจบ ใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้ม
ท่าทางใจลอยของหลี่เยว่หาน ดูเหมือนว่านางจะหวนนึกย้อนไปเมื่อครั้งอยู่ที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น ชีวิตในช่วงนั้นช่างเรียบง่าย และแม้หลี่เยว่หานจะต่อล้อต่อเถียงกับเมิ่งฉีฮ่วนอยู่เสมอ แต่ชายหนุ่มก็สามารถดูแลนางได้ในทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเรื่องสำคัญหรือเรื่องเล็กน้อยก็ตาม
ตอนนี้เมิ่งฉีฮ่วนไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใด แต่กลับพาตัวนางมาจากจวนเล็ก ๆ ข้างนอกมายังจวนแม่ทัพ อันที่จริงในใจของหลี่เยว่หานนั้นยินดี แต่ที่หญิงสาวโกรธอีกฝ่ายก็เพราะเขาไม่บอกกันก่อน
“เมิ่งฉีฮ่วน” หลี่เยว่หานมองดูโคมกระต่ายในมือของเขา ก็พลันรู้สึกหดหู่ใจขึ้นมา “ตอนนี้ท่านเองเป็นแม่ทัพแล้ว ในวันข้างหน้าท่านต้องออกไปยกทัพจับศึกในสนามรบหรือไม่?”
“หืม? ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ?” เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกงุนงง แต่มือของเขายังคงขยับไปมาไม่หยุด
“ตอนนี้องค์ชายสามขึ้นเป็นองค์รัชทายาท หากข้าจัดการเรื่องนี้ได้ไม่เหมาะสม การที่พระองค์จะส่งท่านออกไปรบราอย่างโหดร้ายดุเดือดก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้” ว่ากันว่าคนท้องชอบคิดฟุ้งซ่าน อารมณ์แปรปรวน ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้หลี่เยว่หานคิดตัดสินใจอย่างห้าวหาญ ตอนนี้หลังจากนอนหลับและเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนทำโคมกระต่ายให้นาง สีหน้าท่าทางจึงดูสงบและโล่งใจมากขึ้น ทว่าหญิงสาวกลับอดไม่ได้ที่จะคิดฟุ้งซ่านขึ้นมาอีก
“ตอนนี้ไม่มีสงครามใดให้รบรา” เมิ่งฉีฮ่วนหัวเราะ “แคว
