บทที่ 281 เดิมพันหมดหน้าตัก
ผลคือไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องระหว่างเมิ่งฉีฮ่วนและจี้ซินเยว่ในตอนนั้นขึ้นมาอีก หลี่เยว่หานเองก็ไว้หน้าเมิ่งฉีฮ่วนในตอนอยู่ข้างนอก แต่หลังจากประตูปิดลง ใบหน้าของนางก็พลันไร้อารมณ์ขึ้นมาทันที ทั้งยังเดินเข้าไปในเรือนโดยไม่หันกลับมามอง
“ภรรยาของเจ้าโกรธเข้าแล้ว” เวินเทียนเหล่ยใช้แขนของเขากระแทกเมิ่งฉีฮ่วนเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มร้ายบนใบหน้า
“เวินเทียนเหล่ย” เมิ่งฉีฮ่วนเหลือบมองเขา “เจ้าว่างมากเกินไปใช่หรือไม่”
“ก็ว่างจะแย่แล้วจริง ๆ” เวินเทียนเหล่ยยักไหล่ พลางเปลี่ยนท่าทีเหยียดหยามถากถาง และเอ่ยว่า “เยว่หานไม่ใช่สตรีธรรมดาทั่วไป หากเจ้าไม่แน่ใจว่าจะปกป้องนางได้ดีในเมืองหลวง ข้าจะเป็นคนทำเอง”
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนเห็นว่าเวินเทียนเหล่ยกล่าวบอกอย่างเปิดเผย เขาพลันรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
อย่างไรเสีย พวกเขารู้จักกันมาหลายปี ความรู้สึกที่เวินเทียนเหล่ยมีให้หลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนเองก็พอมองออก เดิมทีคิดว่านับแต่หว่านหรงลาจากโลกนี้ไป เวินเทียนเหล่ยจะไม่สนใจสตรีใดอีก ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนสังเกตเห็นว่ายามที่เวินเทียนเหล่ยมองหลี่เยว่หาน แววตาของเขามีความร้อนแผดเผาแฝงอยู่เช่นเดียวกับยามที่มองหว่านหรง
หากไม่ใช่เพราะเขารู้จักเวินเทียนเหล่ยมานาน เกรงว่าในตอนนี้เมิ่งฉีฮ่วนคงจะทุบตีเวินเทียนเหล่ยให้ออกนอกจวนไปแล้ว
“เยว่หานคือคนของข้า” แววตาเย็นเยียบของเมิ่งฉีฮ่วนสบเข้ากับดวงตาของเวินเทียนเหล่ย พร
