้ได้อย่างไร” เมิ่งฉีฮ่วนชะโงกหน้ามาจากนอกห้องด้วยสีหน้าจริงจัง “ในเมื่อเจ้าเปิดเผยสถานะของเจ้าต่อสาธารณชนแล้ว ตามหลักแล้วเจ้าก็ต้องอาศัยอยู่ที่จวนแม่ทัพ จะอยู่ในจวนอื่นข้างนอกได้อย่างไร เจ้าเป็นถึงฮูหยินแม่ทัพ ทั้งยังมีบรรดาศักดิ์และตำแหน่ง หากอาศัยอยู่ข้างนอกอย่างง่าย ๆ คนอื่นรู้เข้าจะไม่หัวเราะเยาะเอาหรือ”
“แล้วเจ้าจะถามความเห็นข้าบ้างไม่ได้เลยหรือไง!” หลี่เยว่หานไม่พอใจมาก
“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน เช่นนั้นแล้วทำไมต้องถามความคิดเห็นของเจ้าด้วย” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยด้วยรอยยิ้มขณะที่เขาเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับถือบางอย่างไว้ในมือ
เมื่อหลี่เยว่หานมองอย่างละเอียด ก็อดไม่ได้ที่จะสับสนงุนงงขึ้นมา “ท่านทำโคมกระตายไปทำไม?”
“พรุ่งนี้เป็นเทศกาลชีซี มีงานโคมไฟในเมืองหลวง ข้ากังวลว่าหากเจ้าอยู่แต่ในจวนจะเบื่อหนาย ข้าจึงคิดทำโคมกระต่ายให้เจ้า หากเจ้ายินดีจะออกไป พรุ่งนี้เราก็ไปเที่ยมชมงานโคมไฟกัน”
